Er is een tijd om woorden te verzamelen

Schrijven is niet alleen maar achter je bureau zitten en bladzijden vullen. Soms is schrijven juist wachten. Ik zit nu in zo’n stille tijd: mijn research is afgerond, het verhaal rijpt, het grote werk komt later.

En toch gebeurt er van alles. Soms wordt me zomaar een zinnetje in de schoot geworpen dat ik wil onthouden. Vaak een terloopse opmerking of gedachte die me niet loslaat. Zelfs een appje kan ineens iets raken dat met mn verhaal te maken heeft. Zulke vondsten schrijf ik meteen op.

'Bijvoorbeeld... pas zei iemand tegen me: “Dus je laat je verhaal even overwinteren?”
Dat raakte iets van vroeger, want in de Gereformeerde Gemeente hoorde ik vaak: als iemand tot geloof komt, laat het dan eerst maar eens overwinteren, overzomeren. 

Dat voelt een beetje als verzamelen in de herfst. Eikels, kastanjes, losse schatten die je bewaart om er later iets van te maken. Zo leg ik een voorraadje woorden aan. Sommige krijgen straks een plek in een scène, andere blijven misschien nog langer liggen. Of gooi ik weg in de prullenbak, haha.

Het is een kant van schrijven die vaak onzichtbaar blijft: dat luisteren, zinnetjes opvangen, bewaren. Het vertrouwen dat de woorden die nu komen, straks hun plekje krijgen. 

“Collecting facts, collecting ideas, collecting experiences: that’s what writing is. Then one day it all explodes into a story.” Vrij naar Ray Bradbury 

✍️🍂

Van huisbezoek naar "vermaan"

Sommige lezers vroegen hoe dit zover kwam. Dat het zo misging tussen ons en de kerk. Was het er ineens dan?

In deze blog geef ik een kort overzicht van het verloop, en deel ik de brief die we destijds schreven na het vermaan-bezoek. We hoopten dat we niet als vijanden maar als broeders en zusters gezien zouden worden.

😢In die brief lees je ook hoe het vermaan-bezoek verlopen is.

Verloop in het kort

🔹 🗓️ Eerste huisbezoek:
We kregen een huisbezoek waarin de ouderling boos werd en pijnlijke dingen zei.

🔹 🚫 Radiostilte:
Daarna mochten we geen contact meer opnemen. We zouden ‘er nog wel van horen’.

🔹 📞 Toch gebeld:
Toen het lang stil bleef, belde mijn man of we misschien schriftelijk mochten uitleggen wat we bedoelden. Na lang aandringen mochten we een brief sturen aan de voltallige kerkenraad, zodat het behandeld kon worden, gezamelijk.

🔹 ✉️ Eerste brief:
In die brief legden we uit waarom we bepaalde dingen uit de prediking als onbijbels zagen — eerlijk, maar zorgvuldig.

🔹 Vermaan-bezoek:
Ze kwamen opnieuw langs, maar zeiden direct dat ze niet op de inhoud van de brief wilden ingaan. Die was niet besproken in de kerkenraad. Ze kwamen alleen om ons ambtelijk te vermanen.

🔹 De drie punten die ze ons voorlegden:

1. Wij zouden onze belofte, die we deden bij onze belijdenis van het geloof hebben gebroken door de leer ter plaatse niet meer als “zaligmakend” te erkennen.

2. We konden ons kind niet laten dopen zolang we de prediking als onschriftuurlijk ervoeren.

3. We moesten zwijgen over onze overtuiging — anders waren we niet welkom aan het avondmaal.

🔹 Toen schreven wij onderstaan brief:
Aan de voltallige kerkenraad én apart aan de predikant — in de hoop dat het niet zou escaleren. Dat we nog gehoord zouden worden. Of op z’n minst zachter behandeld.

Geachte kerkenraad,

Naar aanleiding van een brief aan de ouderling kregen wij bezoek. De brief was geschreven om wat opheldering te geven over gedane uitspraken tijdens het eerste huisbezoek. De bedoeling was om over deze brief te praten. Teleurstellend was dat als eerste gezegd werd dat men niet inhoudelijk op de brief wilde ingaan.

Vervolgens handelde ouderling  X 3 punten af. Deze waren als volgt:

1. De kerkenraad staat unaniem achter de prediking van de dominee. Dit was op de kerkenraad ter sprake geweest tijdens de behandeling van ons huisbezoek. De leer van dominee Kersten in zijn dogmatiek verwoord is hetgeen waarvan ook wij belijdenis hebben afgelegd en dat dit ook de leer alhier is.

2. In de bewuste brief zouden we met opzet het woordje “alhier” weggelaten hebben. Het woordje “alhier” in de vraag van het doopsformulier slaat niet alleen op de Bijbel en de 3 formulieren van enigheid maar zeker ook op de prediking ter plaatse. Duidelijk werd aan het eind van het huisbezoek gesteld t.a.v. dit punt, dat wij nu een probleem hebben en dus eigenlijk geen “ja” kunnen zeggen op deze doopvraag.*

3. Als laatste werden wij ernstig vermaand met de woorden uit het avondmaalsformulier dat wij geen tweedracht in de gemeente mogen veroorzaken, door over deze dingen te spreken. Ter afsluiting werd een stukje uit Jacobus 3 gelezen en voorgegaan in gebed.

Er zijn tijdens de behandeling van deze punten verschillende aspecten aan de orde geweest. Ook zijn door ons opnieuw vragen gesteld. Ouderling en diaken  kunnen u daar verslag van doen. De enige reactie die wij ons kunnen herinneren op onze brief was zoiets als: Als de Heere werkt gaat het anders dan jullie in de brief verwoord hebben. De slotconclusie van het laatst bezoek: mensen die genade kennen geen kritiek op de prediking zouden hebben.

Zondagavond zei de dominee nog dat iemand die genade kent, niet per definitie niet zou kunnen dwalen. Dat geldt natuurlijk ook wederzijds.

Meermalen is van onze kant gezegd dat we deze dingen niet op de spits willen drijven maar wel dat we ermee zitten en er ons zorgen over maken omdat het méér dan nuanceverschillen zijn. Van pastorale begeleiding is op dit punt geen sprake juist omdat inhoudelijk niet op de brief wordt ingegaan.

Omdat ouderling aangaf dat onze vorige brief niet in z’n geheel op de kerkenraad is behandeld (hoewel we daar om vroeger), zien wij ons genoodzaakt deze alsnog u te doen toekomen, met het verzoek deze te behandelen. 

Graag zouden wij een reactie hebben of onze vragen en opmerkingen toch niet de moeite waard zijn om er op in te gaan. Hoe kan ouderling X ons vermanen m.b.t. tweedracht als niet weerlegd wordt wat er niet naar Gods Woord is? 

Graag ook de mening van de kerkenraad op de 3 punten die door ouderling X op persoonlijke titel bij ons zijn neergelegd.

Juist nu het Heilig Avondmaal aanstaande is, en als alles goed mag gaan eind deze maand de baby wordt geboren zouden we u willen vragen of het niet te lang hoeft te duren.

We hopen dat deze brief niet verwijderend maar samenbindend werken mag.

Gods onmisbare zegen op uw arbeid.

Vriendelijke groeten,

J & A

---

Deze brief? De vorige?
Zijn naar ons weten nooit door de hele kerkenraad gelezen.

© 2025 Aritha. Alle rechten voorbehouden.

Misschien ben ik te lief

Het is vroeg in de ochtend. Ik zit in mijn blauwe tuinstoel. Op de tuintafel twee plantjes — wit, donkerrood. De zon valt er precies op. Daarachter volle waslijnen. De wind waait door de top van onze eik en ik hoor de bladeren zo mooi ritselen. 

Ik zou er de hele dag naar kunnen luisteren.
Gewoon vanuit mijn tuinstoel

Maar ik wil aan de slag met mijn boek.

Op de tuintafel ligt een devotional. Die heb ik net gelezen. Het gaat over luisteren, spreken en níét veroordelen. Ik lees:

“Oordeel niet, en u zult niet geoordeeld worden; veroordeel niet, en u zult niet veroordeeld worden” (Lukas 6:37)
“Ik ben het die harten en nieren doorzoekt, en Ik zal u allen naar uw werken vergelden” (Openbaring 2:23)
“Dood en leven zijn in de macht van de tong” (Spreuken 18:21)
“Wie betrouwbaar van geest is, bedekt een zaak” (Spreuken 11:13)

En ik denk aan die blog die al een poosje klaarstaat. Toen ik besloot om hem te delen, voelde het goed: Ze moeten weten wat er toen gezegd is. Het was tijdens een huisbezoek, jaren geleden, dat de ouderling zulke woorden sprak — hard en scherp. 

Geen filter, geen rem.

Ik deelde de vorige keer al dat ik er toch moeite mee heb om dit allemaal te delen En ook na mijn vorige blog bleef knagen. 

Ik kan het hart van de ouderling niet lezen. Toen niet, nu niet. Misschien is hij veranderd. Misschien heeft hij spijt gehad. Mijn man zegt dat ik hierin te lief ben. Misschien. Maar misschien is het ook de Geest die me stilzet. Milder maakt.

Ik wil niet in dezelfde fout vallen als waarin hij toen viel. Ik wil leven spreken, niet veroordelen. Dus ja, ik ga die brief plaatsen — maar gecensureerd. Namen haal ik eruit. Bepaalde uitspraken ook. Niet omdat het niet gebeurd is, maar omdat ik ook op Christus wil lijken. En dan vind ik het nog vrij heftig wat overblijft.

Dit is dus de worsteling die je niet ziet als je straks alleen het eindresultaat leest. Maar voor mij hoort dit bij memoir schrijven: kiezen wat je wél en niet vertelt.

Mag ik dit delen?

Ik aarzelde of ik mijn brief wel kon delen.

Niet alleen vanwege de toon — rauw, persoonlijk. Maar ook omdat ik bang was dat het in strijd zou zijn met wat Paulus schrijft in Filippenzen 4:8:

“Bedenkt wat waar is, wat eerbaar is, wat rechtvaardig is, wat rein is, wat lieflijk is, wat welluidend is…”

En ik vroeg me eerlijk af:
Is het wel welluidend om iets te delen dat zoveel innerlijke pijn blootlegt?
Iets dat schuurt, wrijving geeft, vragen oproept?

Ik kreeg er buikpijn van. Letterlijk.
En ergens schaamde ik me ook een beetje —
voor mijn schrijfstijl toen, het hoge theologische gehalte,
de smalle focus in mijn zoeken.
Maar het was waar. Het was echt.

Spreken in liefde

Toen las ik opnieuw wat Paulus óók schrijft:

“Spreek de waarheid in liefde.” (Efeze 4:15)

Dat gaf ruimte.
Want welluidend betekent niet: glad, gepolijst of fijngevoelig verpakt.
Het betekent: waarachtig, oprecht, gedragen door liefde.

Waarom ik dit deel

Ik deel deze brief niet als aanklacht.
Ik deel hem om zichtbaar te maken wat vaak ongezien blijft.

Omdat je als gelovige schipbreuk kunt lijden aan de kerk,
en toch vastgehouden kunt worden door de Heere.
Omdat Hij het bittere zelfs zoet kan maken.
En omdat ik geloof dat ook de stem van mensen die geruisloos verdwenen —
omdat ze zogenaamd “niet meer pasten” — gehoord mag worden.

Voor wie geen woorden meer had

Dus schrijf ik.
Om een inkijkje te geven in hoe diep geestelijke ervaringen kunnen ingrijpen in iemands binnenste.
Want wat van buitenaf lijkt op ‘afstand nemen van de kerk’,
is van binnen vaak iets anders:
een stil trauma, een verwond vertrouwen, een eenzaam zoeken naar houvast.

Het zijn vaak:

• mensen die zich niet meer durven binden aan een nieuwe gemeente — niet uit onwil, maar omdat het oude nog zo diep in hen nagalmt.
• mensen die angst voelen zodra ze een kerk binnenstappen — niet vanwege God, maar vanwege herinneringen die zich vastgezet hebben in hun lijf. Ja, en toch ook wel door een verkeerd Godsbeeld dat ze opdeden in hun vorige kerk.
• mensen die juist doorslaan naar het andere uiterste — omdat ze hopen dat dát de pijn zal verzachten, en eindelijk lucht zullen krijgen om weer vertrouwelijk te kunnen geloven als een kind.

Zij verdienen ruimte. Tijd. Genade.
En misschien ook een stem. Daarom schrijf ik.

Wat komt

In mijn volgende blog deel ik de brief die ik destijds schreef, na een ingrijpend huisbezoek omdat het een uniek inkijkje geeft in hoe geestelijk gezag en kwetsbaarheid kunnen botsen — en wat dat doet met iemand die zoekt naar waarheid én liefde.

---

PS Trouwe lezers zullen in de brief veel herkennen van wat ik al heb geschreven. Maar in de brief vertel ik het niet op dezelfde manier als hier op de blog of instagram — je krijgt een inkijkje in hoe het was, midden in de pijn en verwarring van toen. Eerlijk en ongefilterd, zonder de afstand die tijd en reflectie geven.

Tot dan. 🌿

Toen mijn amaryllis niet bloeide

In november krijg ik van een vriendin een amaryllisbol voor mijn verjaardag. Zo eentje met een gouden laag eromheen. Ik hoefde hem geen water te geven — alles voor de groei zat er al in.

Ik vond hem prachtig en zette hem op de vensterbank, precies in het licht.

In december keek ik er met stille verwachting naar. Maar toen er in januari nog steeds niks gebeurde, dacht ik: hier klopt iets niet.
Zou het door die gouden waslaag komen?

Mooi, maar verstikkend

Ik zocht het op en las iets wat ik niet verwachtte. Dat die mooie gouden laag hem kon verstikken, dat hij dan geen worteltjes kon vormen. 

😕 en dat dit de amaryllisbol uit kon putten.

Voorzichtig begon ik daarom het goud los te peuteren. Laagje voor laagje haalde ik het weg… dat ging moeilijker dan ik dacht. En toen het eindelijk gelukt was, zag ik iets wat ik niet had verwacht: onder die glanzende waslaag zat nog een dunne, plastic-achtige huls strak om de bol heen (zie video).

Nog een laag dus, die ik open moest snijden voordat ik écht bij de bol zelf kwam. 

En toen hij daar dan lag — dofbruin, gehavend — vond ik hem zo aandoenlijk. Het had hem beschadigd maar ik hoopte...

Maar er gebeurt niets.
Februari gaat voorbij. Maart ook.
Er is wel een kleine knop te zien, maar een deel ervan lijkt bruin te worden.
In april bekeek ik hem van dichterbij en toen zag ik waarom hij nog steeds niet groeide.

Het laatste restje

Er zat nog een minuscuul randje goud, precies tussen de schilferige rand van de bol en de knop, zodat hij niet verder kon groeien. Een flintertje dat ik blijkbaar over het hoofd had gezien.

Ik heb het flintertje niet op de foto gekregen.
Wel het mooie nieuwe groen, toen ik het weg had gehaald 👇

En sindsdien zie ik de knop voller worden. 

Wie weet gaat hij toch nog bloeien!

Ingepakt geloof

Dat beeld liet me niet los omdat ik mezelf herkende in mijn amaryllis. Er was een tijd dat ik een prachtig nieuw leven kreeg van God — geestelijk dan.

Maar verder dan dat… kwam het niet.

De kerk waarin ik opgroeide leerde me dat echt geloof niet zomaar naar buiten komt. Het moet getoetst worden. Het kan ook onecht zijn. Je moet jezelf keer op keer afvragen: Is wat ik ervaar wel echte droefheid naar God? Ben ik wel op de juiste manier tot de Heere Jezus gekomen als Redder?

En dus bleef ik naar binnen kijken.
Voelen. Twijfelen.
Altijd bezig met het bolletje zelf.

Dominee zei immers: "Een kind van God groeit niet in de hoogte, maar groeit gedurende zijn leven meer en meer de diepte in. Graaf dieper, mensenkind, en gij zult meer gruwelen vinden".

Oude vragen, nieuwe vrijheid

25 jaar geleden gingen we weg bij mijn kerk. Maar soms, op onverwachte momenten, merk ik dat er nog zo’n randje zit vanbinnen. Bijvoorbeelde als ik  spritueel struikel, duikel,  of een paar dagen gebrokenheid ervaar, of moe ben… dan hoor ik dat oude stemmetje opnieuw fluisteren:

Besef je wel echt hoe erg dee zonde is? Zou het wel echt geloof zijn bij jou? Of is het namaak? Dan ga ik het rijtje langs: geen uiterlijke zonden, maar “de niet genoeg”-dingen en kom ik uit bij: ik kan maar beter een poosje  gaan boeten, goed mijn best doen, vragen om dieper berouw... 

✨ En ja — ook dat laatste streepje goud van vroeger mag weg. God zij dank zorgt de Heilige Geest daarvoor. Hij kan zijn Woord ervoor gebruiken, maar ook de omstandigheden. Zelfs zo'n zielige amaryllisbol.

“Nu u God kent — ja, meer nog, door God gekend bent — hoe kunt u dan weer terugkeren tot de zwakke en arme grondbeginselen?”
(Galaten 4:9)

Gekend en geliefd

Ik schreef er eerder over in een andere blog: Mijn God is de El Roi — de God die mij ziet. Die, in Jezus, dichtbij is gekomen. Die reikt tot in de diepste lagen van wie ik ben, wie wij zijn.

En vandaag, terwijl ik naar de amaryllis-bol op de vensterbank kijk, besef ik het opnieuw: ik hoef me niet meer in bochten te wringen om gezien te worden, of om Zijn aandacht te verdienen.

Ik bén al gekend.
Ik bén voor eeuwig geliefd,
door Hem.

Daarom: “Heere, ik wil groeien en bloeien voor U. Help me daarin. Dank U dat U mij nooit uit het oog verliest.”

🟨 Ik geef niet af op de leer van de kerk waarin ik ben opgegroeid. Eerbied, zelfonderzoek, droefheid over zonde, een stukje levensernst, zelfonderzoek — het zijn dingen die je in de Bijbel terugvindt. En ook dogma op zich is niet verkeerd, zolang het Bijbels blijft.

Maar als die leer vermengd raakt met de bevindingen van generaties voor ons, en die ervaringen zelf richtinggevend worden, dan wordt het verstikkend bolster van klatergoud.

Zoals Lloyd-Jones het zei:

“It is a terrible thing when tradition becomes greater than the truth. Our standard is the Scripture, not the experience of others, however godly they may have been.”

Toen niemand nog over uitputting sprak

✍️ Aantekeningen op weg naar mijn boek

Soms helpt het om mijn aantekeningen te maken.
Om de boel helder te krijgen.

Het volgende stukje is zo’n aantekening. Een terugblik. Een poging om te verwoorden hoe er binnen reformatorische kring werd omgegaan met uitputting, stress en overbelasting — vóór de tijd van podcasts, diagnoses en open gesprekken.

😶 Moe maar geen woorden

Voor de eeuwwisseling werd er binnen reformatorische kringen nauwelijks gesproken over dingen als burn-out, prenatale of postnatale depressie, chronische stress of traumatische geboorte-ervaringen. Die begrippen bestonden wel, maar kregen weinig aandacht.

Vrouwen die uitgeput waren — lichamelijk of mentaal — wisten vaak niet eens wat er met hen aan de hand was. Laat staan dat ze hulp kregen. Ze werden overspannen genoemd. Soms volgde opname in een rusthuis of een instelling. Maar echte begeleiding? Die was er zelden. Mijn moeder! Ik kan me die 5 keertje nog herinneren dat zij niet (meer) thuis kon zijn.

💪 Doorgaan. Altijd doorgaan.

Vrouwen van vóór 1970 groeiden op met het idee: Niet zeuren. Niet klagen. Gewoon doorgaan. Die houding kwam ergens vandaan natuurlijk: na de oorlog was er schaarste, verlies, wederopbouw. Er was weinig ruimte voor emotie. Je had je plicht, je gezin, en vooral: doorgaan waar mogelijk. Geen oorlog meer, wat een zegen!

Daar kwam voor reformatorisch mensen ook nog geestelijke component bij: een bepaalde mate van zondebesef, faalgevoel tegen over God en mensen, verootmoediging over zwakheid. Daardoor werd zelfzorg niet alleen als luxe gezien, maar soms zelfs als verdacht. Alsof je minder geestelijk was als je grenzen aangaf. Je haalde dan de maat niet bij God, je was niet trouw genoeg.

🧱 Leven in een gesloten systeem

Voor de komst van internet en sociale media leefde een groot deel van de reformatorische vrouwen in een best wel kleine wereld. Wat je hoorde, kwam uit de preek, van de vrouwenvereniging, of uit een Gezinsblad. Misschien uit een bibliotheekboek. 

Maar er was weinig toegang tot verhalen van andere vrouwen met dezelfde worsteling. Er werd niet gevraagd: Waarom ben ik zo moe? Waarom trek ik dit niet meer?

Het gevolg? Veel vrouwen leden in stilte — zonder woorden voor wat ze voelden.

🙏 Geestelijke leiding zonder begeleiding

Tot in de jaren 2000 had het pastoraat in veel kerken een duidelijke structuur.
Geestelijke leiding betekende vaak: vermanen, niet begeleiden.

"Ik trek dit niet meer" zeggen?
Dat klonk al snel als falen — niet alleen in de ogen van anderen, maar ook in je eigen geweten, voor God. 

Een zeldzame uitzondering was ds. Elshout. Hij schreef openhartig over zijn eigen depressieve perioden. Zijn boekjes werden voor veel vrouwen (en mannen) een bron van herkenning en troost. Mijn moeder las zijn boeken graag. Spurgeon schreef ook over dit onderwerp maar hij werd in mijn gezindte als verdacht gezien. Hij was te evangelisch.

👩‍👧‍👦 Rolpatronen en onzichtbare druk

Vóór 2000 was het vanzelfsprekend: vrouwen zorgden, mannen werkten.
Een moeder met jonge kinderen was altijd beschikbaar.

Werken combineren met moederschap? Grenzen aangeven?
Zeggen dat je het huishouden niet aankon of dat je er helemaal doorheen zat?
Dat voelde al snel als falen.

En als je dan tóch instortte, zocht je de schuld vaak bij jezelf.
Wat doe ik verkeerd? Waar ging ik de fout in? Zij kan het wel, waarom ik niet?

🔄 De verandering na 2005

Gelukkig is er iets aan het schuiven gegaan.

– Burn-out, postnatale klachten en stress werden na 2005 veel vaker besproken, ook binnen christelijke contexten (bijv. Eleos, De Hoop, blogs, podcasts).
– Vrouwen vinden gelijkgestemden — via boeken, social media, coaching.
– Het besef groeit dat zelfzorg géén zonde is — al blijft dat in sommige kringen nog steeds verdacht.

Maar de invloed van het oude denken is niet weg. In gezinnen en kerken waar die oude normen nog sterk zijn, blijft het moeilijk om je uit te spreken. Veel vrouwen zwijgen nog steeds over hoe moe ze eigenlijk zijn.

🌱 Een nieuwe gehoorzaamheid

Toch zie ik ook iets moois hoor: steeds meer vrouwen durven wel te benoemen wat er speelt. Ze leren luisteren naar hun lichaam en psyche. Naar hun grenzen.

En dat is óók gehoorzaamheid.
Niet aan regels of verwachtingen, maar aan de werkelijkheid van hoe God je gemaakt heeft.
Met een ziel én een lichaam.
Met liefde, maar ook met grenzen.

Gelukkig waren er altijd mensen die het wél zagen. Die luisterden, zonder oordeel. Maar veel vrouwen hebben het jarenlang alleen moeten dragen, omdat zij die mensen niet in hun buurt hadden. Daarom is het goed dat er nu ruimte komt om het wél te zeggen. En om elkaar serieus te nemen.

---

P.S.
Ook bij mannen werd aan overspanning of uitputting zelden echt een plek gegeven. We kunnen wel doen alsof burn-out iets van nu is, maar het was er altijd al — het had alleen geen naam, of werd weggeschoven als “nerveuze instorting”, “zenuwen” of gewoon “te veel hooi op je vork”.

In 1974 schreef de Amerikaanse psycholoog Herbert Freudenberger al over burn-out bij hulpverleners. Maar binnen kerken en gezinnen bleef het lang stil. Het idee dat een man (net als de vrouw) “het gewoon moest volhouden” zat diep. Veel mentale instorting kwamen veel te laat aan het licht... pas als het echt niet meer ging: ziekenhuisopname, etc. Dus nee, het is niet iets van deze tijd. We hebben er alleen langzaam woorden voor leren vinden.

👉 Heb jij herinneringen aan hoe er vroeger werd omgegaan met uitputting, stress of instorting? Bij jezelf, je ouders, in je omgeving? Ik hoor graag je verhaal — ook een kleine anekdote of losse flard kan helpen om het beeld completer te maken. 

Stuur gerust een berichtje of reageer (anoniem kan ook) onder deze blog. 

Waarom ik dit schreef – een tussenblogje

Ik dacht dat één blog genoeg zou zijn. Gewoon mijn verhaal. Over uitputting, schuldgevoel en het moment dat ik brak.

Maar toen ik het schreef, wist ik: dit is niet het hele plaatje.

Niet omdat ik nog méér wil vertellen (hoewel, dat ook), maar omdat ik wil uitleggen waarom dit me overkwam. Hoe het geloofssysteem waarin ik zat – vol plicht, levens-ernst – me aanspoorde aan het steeds maar dóórgaan.

Dus ik schreef twee blogs:

• Eén om te voelen 😢 de vorige

• Eén om te begrijpen 🧠 de volgende

En misschien nog wel het belangrijkst:

📚 Ik heb dit nodig. Om straks mijn memoir goed te kunnen schrijven. Zonder ruis. Zonder zelfcensuur. Met ruimte voor wie dit herkent.

---

Deze blog en de volgende zijn automatisch ingepland. Ondertussen geniet ik van mijn vakantie 😄.

GerGem-meisje gaat trouwen (1)

Ik blader door ons trouwalbum en blijf hangen bij die ene foto. Het moment dat hij me voor het eerst in mijn jurk zag en mij het boeket gaf. Zijn glimlach... o, daar ben ik nog steeds verliefd op. Het is 34 jaar geleden, maar met die foto is het alsof ik er weer sta. Je denkt misschien: zo’n dag draait om liefde, feest en een mooie jurk. Klopt. Maar ik worstelde ook met een flinke portie stress. 

😐 ...vanwege de regeltjes

De jurk: niet wit, maar wél perfect

Het begon allemaalveel eerder, bij de bruidsjurk. Mijn ouders boden aan om hem te betalen. Weet je hoe duur zo’n jurk is? Ik was er dolblij mee. Maar – er zat een kanttekening aan: ze wilden het alleen doen als ik géén witte jurk koos.

In onze kerk waren witte bruidsjurken een no-go. Wit stond symbool voor reinheid. En tja... wie kon dat nou van zichzelf zeggen? Er was ook de gedachte dat je als “kind van God” bescheidenheid in je kleding liet zien. Lichte kleuren en glanzende stoffen werden met argwaan bekeken. Mijn ouders stonden niet volledig achter die strengheid, maar wilden – heel Bijbels – niemand tot struikelblok zijn. "Je moet zwakke gelovigen niet ergeren," zei mijn vader mild, verwijzend naar 1 Korintiërs 8:12.

En dus gingen mijn moeder en ik op pad, naar een leuke bruidswinkel in Veenendaal. Rekken vol tule, kant en satijn. Ik paste jurk na jurk. Te wit. Te glanzend. Te pofferig. Tot ik hem vond: een oudroze exemplaar met een zachte witte organza laag eroverheen. Zacht. Glanzend, maar niet te opvallend. Precies goed. Mijn moeder en ik keken elkaar aan. Dit is ‘m. We waren op slag verliefd.

Hieronder een foto van mij in de jurk uit onze fotoshoot op de trouwdag

Eerlijk? Zelfs als wit wél mocht, had ik alsnog voor deze gekozen. Ik keek in de spiegel en moest even slikken – was ik echt die mooie vrouw daar?

Hoedje of sluier? 

Maar daarmee waren de keuzes nog niet voorbij. In onze Gereformeerde Gemeente* droegen de meeste bruidjes een hoedje. Zo’n bescheiden, keurig exemplaar. Alleen... ik droomde van een sluier. Iets zachts, dat sierlijk over mijn haar viel en lichtjes meebewoog als ik liep.

De twijfel knaagde. Was dat niet te opzichtig? Zou het opvallen? Zou ík opvallen? Zo’n keuze draaide in onze cultuur niet alleen om wat mooi was, maar om wat als passend en godvrezend werd gezien. Een kind van God treurt immers over haar zonden... en draagt daarom gedekte kleuren, en dan zo’n witte sluier met pailletten – die licht vangen en fonkelen. Ik was bang om tegen God te zondigen als ik tegen de verwachtingen inging. Ik wilde geen mensen teleurstellen.

Mijn moeder zag mijn aarzeling. "Gewoon doen," zei ze. "Ze gaan je heus niet uit de kerk zetten." Ik wilde haar geloven. Ik knikte, maar voelde die bekende knoop in mijn buik. Uiteindelijk hakte ik de knoop door en koos ik voor een lange sluier, vastgezet met een zilverkleurig diadeem. 

👇Mijn tante maakte een bijpassend collier (na 34 jaar mist er een pareltje in de sluiting en kan hij niet meer dicht).

Make-up?

Alsof dat nog niet spannend genoeg was, begon de dag van onze bruiloft met iets wat bijna nóg vreemder voelde: make-up. Sinds mijn bekering droeg ik nauwelijks iets. En nu zat ik, vroeg in de ochtend, in een studio terwijl een visagiste om me heen draaide met kwasten en poeders.

Ze poetste een puistje weg (altijd fijn), streek een vleugje oogschaduw over mijn oogleden, bracht wat rouge aan en kleurde mijn lippen zachtroze. Ondertussen krulden ze mijn lange haar in zachte golven die sierlijk over mijn schouders vielen. Ik keek naar mijn spiegelbeeld. Het eindresultaat was... prachtig. En tegelijkertijd verwarrend.

Ik voelde me feestelijk, maar ook gespannen. Is dit niet te veel? vroeg een stemmetje in mijn hoofd. Wat als de dominee straks fronst? Wat als iemand me aankijkt met die ‘zó ziet een kind van God er toch niet uit’-blik? Hoe kon iets dat zo mooi voelde, me tegelijkertijd zoveel buikpijn geven?

Hij zag mij

En toen – eindelijk – dat langverwachte moment. Hij kwam. Mijn bruidegom.

De deur ging open. Onze blikken kruisten elkaar. Hij stond even stil, alsof hij me in zich opnam. Toen brak er een lach door op zijn gezicht. Verrast. Stralend. Alsof ik de mooiste vrouw ter wereld was. En misschien zag hij me ook wel zo. Hij zegt nog steeds van wel, dat het zo was.

Op dat moment viel alles weg. De tradieties. De twijfels. De zenuwen. Er was alleen dat moment. Alleen wij tweeën. Hij zag mij. En dat was genoeg.

Wordt vervolgd...

Volgende keer vertel ik over de kerkdienst. Want ja... daar valt ook nog wel wat over te zeggen.

💬 Reacties zijn meer dan welkom!
Heb je opmerkingen, een vraag of iets waarvan je denkt: “Daar móét je over schrijven!”? Gooi het in de groep! 😄

-- 

* in Kootwijkerbroek

Waarom ik de GerGem als enige ware kerk zag

Het was zo leuk om te lezen wat jullie dachten dat ik in 1990 zou hebben geantwoord. Sommige dingen kwamen best dichtbij, maar op andere punten klopte het toch niet helemaal. Bedankt voor de inzendingen, ook via Refo_columns op Instagram.

🔗 Deze blog hoort bij: Lief GerGem-meisje, waarom... en De Kerkmuren van een GerGem-meisje

In deze blogpost deel ik mijn eigen antwoorden.

1. Waarom was je zo overtuigd dat de GerGem de enige ware kerk was? Was dit gebaseerd op persoonlijke ervaring of op wat anderen je vertelden?

Ik was ervan overtuigd dat de GerGem de enige ware kerk was en dat kwam door verschillende dingen. Ik keek erg tegen onze dominee, ds. P. Blok op. En ik ervoer ook dat de Heere in mijn kerk werkte door de preken. Als een preek me niets deed, dacht ik dat het aan mijn lag en voelde ik me daar schuldig over en onderzocht ik hoe dat kwam. Daarnaast keek ik naar mijn ouders: zij hadden moeite met andere kerken. Eén zwager was katholiek, en daardoor verbraken ze het contact met mijn zus. Mijn andere zwager was christelijk gereformeerd, maar dat vonden ze pas OK toen het woord "Bewaar Het Pand" viel, een strengere stroming in die kerk. Voor mij bevestigde dat alleen maar dat er maar één ware kerk was. 

2. Heb je ooit getwijfeld aan de leerstellingen van de GerGem? Zo ja, wat deed je met die twijfels?

Wat ik las in de boeken van de oudvaders kwam niet zo vaak overeen met wat ik hoorde in de kerk. Het voelde soms alsof ik in twee verschillende werelden leefde. Die van thuis, met God en die van de kerk en de prediking. Ik twijfelde niet echt aan de leer van de GerGem, maar worstelde met bepaalde uitspraken van de dominee. Meestal schreef ik mijn twijfels op in mijn dagboek, en ging ik er voor bidden. Een paar keer stuurde ik mijn vragen op naar het blaadje "Om Sions Wil", dat we van onze buurman kregen. Een dominee gaf dan antwoord.

3. Hoe reageerde je op mensen die anders dachten of een andere kerk bezochten? Voelde je je superieur of juist nieuwsgierig naar hun overtuigingen?

Ik wilde met hen praten. Ik had zo graag meer willen weten over hoe ze tot de Heere Jezus waren gekomen. Mijn vriendin was Christelijk Gereformeerd en deed veel eerder belijdenis dan ik. Wat was ik jaloers op haar. Zij wel, terwijl ik er nog zo mee tobde of ik het wel mocht doen. Of ik echt bekeerd was. Ik voelde me kleintjes. Dat ik nog zo weinig wist, en niet zeker was van de vergeving van mijn zonden. Ik durfde daar niet over te praten maar ik werd wel warm van binnen als anderen vertelde hoe ze leefden met de Heere, hoe God hen hielp of tot hen sprak. 

4. Heb je ooit geprobeerd om buiten de GerGem te kijken naar andere kerken of geloofsgemeenschappen? Wat hield je tegen om dat te doen?

Het idee om buiten de GerGem te kijken kwam niet bij me op. Ik voelde me diep verbonden met onze dominee en mijn gemeente. Ik bad voor de mensen die nog onbekeerd waren, de zieken, de mensen die kinderen verloren (er verongelukten regelmatig jongeren in Kootwijkerbroek) en voor de kerkenraad, en iedere week, misschien wel elke dag voor de prediking. Ik had lief. Dit was de plek waar de Heere  me in Zijn voorzienigheid een plekje gaf. Ik deed er belijdenis van mijn geloof in de Heere Jezus, ging er aan het Avondmaal. Er was niets in me dat iets anders wilde dan zijn waar ik was.

5. Hoe zou je (toen) reageren als iemand uit de GerGem vertrekt naar een andere kerk? Zou je dat begrijpen of zou je het zien als een zondig iets?

Het was iets dat ik niet begreep en toch... vaag wèl begreep. Mijn vader legde herhaaldelijk uit dat het bijna altijd om de leer ging. Hij legde ook uit dat de leer van onze dominee niet hetzelfde was als in andere gemeentes van ons kerkverband en dat het mensen moedeloos maakte.

Voor mezelf zag ik het als een zondig iets om de kerk zou verlaten. Ik had immers "ja" gezegd op deze vragen: 

1. Verklaart gij dat gij de leer van onze kerk, welke gij geleerd, gehoord en beleden hebt, houdt voor de ware en zaligmakende leer, overeenkomende met de Heilige Schriften?
2. Belooft gij dat gij door Gods genade in de belijdenis van deze zaligmakende leer standvastig zult blijven, en in haar zult leven en sterven?
3. Belooft gij dat gij overeenkomstig deze heilige leer uw leven altijd godvruchtig, eerbaar en onberispelijk zult inrichten, en dat gij uw belijdenis met goede werken zult versieren?
4. Belooft gij dat gij u aan de vermaning, terechtwijzing en kerkelijke tucht wilt onderwerpen en onderworpen zult zijn, indien (wat God verhoede) het mocht gebeuren, dat gij u in leer of leven kwaamt te misgaan?

Ik ben benieuwd of jij, als je zelf GerGem bent (of iets dergelijkes), deze gevoelens herkent

⛪✨Ga je naar de kerk, en hoe/wat denk je over de kerk

---

* Het contact is later wel een beetje gerepareerd. 

Retourtje naar mijn Reformatorische Jeugd

Daarover dus!

Het idee kwam in me op toen ik mijn klerenkast opruimde. Naast mijn gekleurde truitjes vond ik ook een paar zwarte vesten. Ik stond ermee in mijn handen en ze riepen allerlei herinneringen wakker: sommige fleurig en andere wat donker.

Hoe schilder ik een oprecht portret?

Daar wil ik over schrijven. Niet niet over kleren en kleuren maar toch ook weer wel. Ik ga de uitdaging aan om columns schrijven over mijn reformatorische jeugd in Kootwijkerbroek. Welke verhalen durf ik te vertellen, en welke houd ik voor mezelf? Hoe schilder ik een oprecht portret? Ik dub erover en merk dat ik bepaalde dingen terzijde leg en ander herinneringen juist wel omarm.

Niet meer dan 100 woorden

De eerste snippets schreef ik vanuit mezelf als kind. Ik maak gebruik van oude dagboeken, foto's en psalmmuziek op hele noten. Ik vond dat ik niet meer dan 100 woorden mocht gebruiken maar dat viel vies tegen.

Retourtje

Blijf me volgen op mijn reis terug naar mijn reformatorische jeugd! 🕰️ Ik noem het een "retourtje", want ik vind het fijn om weer terug te keren naar het heden. Volgende halte: Kootwijkerbroek. 

© 2024 Aritha. Alle rechten voorbehouden

Verbeter je schrijfwerk met ChatGPT: 7 tips

Ik ben een blije gebruiker van ChatGPT en liet deze week de helft van mijn eerste hoofdstuk checken door deze handige assistent. Gaaf! Ik kreeg bruikbare tips om mijn tekst te verbeteren. 

Wat is ChatGPT?

ChatGPT is een soort slimme assistent die je kan helpen bij het verbeteren van je schrijfwerk. Het is alsof je een super slimme vriend hebt die je tips en suggesties geeft over hoe je je tekst beter kan maken, als reactie op jouw gestelde vragen en opdrachten. Het leukste is dat het allemaal gebeurt via een chat, dus het voelt alsof je met een echt persoon praat!

 

7 tips om ChatGPT ook gebruiken te gebruiken bij je schrijfwerk

1. Wees duidelijk in wat je wilt: ChatGPT kan soms een beetje dom zijn, dus wees duidelijk in wat je wilt. Zeg bijvoorbeeld "kan je me helpen om deze zin korter te maken?" of "heb je suggesties voor betere woordkeuzes?"
2. Mix en match suggesties: ChatGPT kan soms veel suggesties geven, dus mix en match ze om de beste versie van je tekst te vinden. Probeer verschillende combinaties uit om te zien wat het beste werkt.

3. Wees niet bang om te experimenteren: ChatGPT is er om je te helpen, dus wees niet bang om verschillende suggesties uit te proberen en te experimenteren met je tekst. Soms leiden onverwachte suggesties tot geweldige resultaten!

4. Zoom in op specifieke delen van je tekst: Als je slechts een bepaald deel van je tekst wilt verbeteren, zoom dan in op dat deel. Gebruik prompts als "Hoe kan ik deze zin beter maken?" of "Kun je me helpen om deze paragraaf meer samenhangend te maken?" om gerichte feedback te krijgen.

5. Vraag om feedback: Geef ChatGPT een stuk tekst dat je hebt geschreven en vraag om feedback. ChatGPT kan je suggesties geven over wat je goed hebt gedaan en wat je kunt verbeteren, zoals de toon, de structuur en de woordkeuze.

6. Gebruik ChatGPT om een "wat als" scenario te verkennen. Stel je voor dat je vastzit in je plot en niet weet hoe je verder moet gaan. Geef ChatGPT een prompt zoals "Wat als het personage de verkeerde keuze maakt?" of "Wat als het plot zich afspeelt in een andere tijdperk?" en laat ChatGPT je verrassen met mogelijke richtingen voor je verhaal. Dit kan je helpen om je creativiteit een flinke boost te geven.

7. Vraag ChatGPT om een karakteranalyse te maken: Dus je hebt een personage gecreëerd, maar je bent vastgelopen en je weet niet meer wat je ermee aan moet? Geef ChatGPT een beschrijving van je personage, zoals hoe ze eruit zien en wat hun persoonlijkheid is, en kijk wat voor inzichten ChatGPT je kan geven. Het kan je helpen om je personage beter te begrijpen en hun diepere motivaties en angsten te ontdekken, en dit kan je verhaal dan weer ten goede komen. 

Engelstalige video hoe Sydney ChatGPT gebruikt

Sydney is een indie-auteur die haar ervaringen met self-publishing en schrijven deelt. In haar video's richt ze zich op dingen die ze heeft geleerd tijdens het schrijf- en publicatieproces. In deze video deelt ze ervaring met ChatGPT.

Wat is jouw ChatGPT ervaring?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring ermee is! Heb je het al eens gebruikt en ben je net zo enthousiast als ik? 🤩 Of heb je er nog nooit van gehoord en ben je van plan het nu eens uit te proberen? Drop een reactie hieronder. 📝💬

Hallo verhaal, mag ik je wat vragen?

Achter de schermen werk ik verder aan de voorbereiding van mijn nieuwe boek. Vanmorgen maakte ik een synopsis. 

Vragen stellen aan je verhaal

Iemand zei ooit dat het goed is om vragen te stellen aan je verhaal. Het kan helpen bij het verhelderen van plotlijnen, personages en het creëren van diepgang en betrokkenheid voor lezers. Ik stelde vragen en maakte antwoorden die me hielpen

👇 Hieronder de verkorte versie

Wie is Sara? Een jonge katholieke vrouw. 

Waar worstelt ze mee? Met melancholie. 

Wie maak het haar moeilijk? Haar schoonzus. 

Wat doet haar schoonzus vooral? Liegen en bedriegen

Wie kan Sara opbeuren? Haar jongere zusje Christonette. 

Wie ontmoet ze op een dag bij het graf van haar moeder? Een mysterieuze vrouw. 

Wat geeft de vrouw aan Sara? Troost en nieuwe inzichten uit de Bijbel. 

Wie wordt gearresteerd en gemarteld door de inquisitie? De mysterieuze vrouw. 

Wat voelt Sara zich geroepen om te doen? Haar vriendin te bevrijden. 

Lukt het haar? Nee, haar vriendin sterft in de gevangenis. 

Wie dreigt Sara aan te geven voor haar  nieuwe geloof? Haar schoonzus. 

Wie helpt Sara wanneer ze spullen zoekt in het huisje van haar vriendin? Een man. 

Wat doet de man? Hij geeft haar de laatste woorden van haar vriendin door en vertelt haar te vluchten. Wie helpt Sara in haar keus, om te vluchten? Haar zusje. 

Wat besluit Sara uiteindelijk te doen? De man te volgen en te vluchten

Zal Sara ooit rust vinden? Dat is de vraag. 

En kan haar man Andries ontsnappen? Dat is ook nog maar de vraag.

💗 Wil jij ook wat aan mijn verhaal vragen? 

💗 Doe dat in een reactie onder dit bericht

Vaarwel writersblock? Het begint erop te lijken

Ik denk dat Ali gelijk heeft toen ze stelde dat "hoe langer je een project voor je uit schuift, hoe onmogelijker het lijkt om er aan te beginnen." [1] Ik had weinig vertrouwen meer in mijn vermogen om dingen voor elkaar te krijgen. 

Vaarwel writesblock?

Inmiddels ben ik weer echt aan het onderzoeken en aan het schrijven. Vaarwel writersblock dus? Lees gauw verder 

Waarom ik geen zin meer had in Puberpaniek

Wat betreft mijn half afgeschreven boek Puberpaniek ontmoedigde me het, dat er in 2021 over dezelfde thematiek een boek uitkwam bij mijn eigen uitgever. Dat boek heet No Fear en het maakte dat ik geen moed (en geen zin) meer had om mijn eigen verhaal af te maken.[2] 

Ik bleef wel aan mijn vak werken  😉

• Ik verzon korte verhalen. 
• Ik oefende mijn schrijfstijl
• Ik ging brainstormen over ADHD [3]
• Ik sloeg aan het vertalen [4]
• Ik dacht zelfs na over een natuurboek voor kinderen [5]

Sara's miskraam 

Op een nacht in november kon ik niet slapen en schreef ik een met mijn slaaphoofd een stukje over Sara en haar miskraam. Hoe kom ik daar nou bij, dacht ik de volgende morgen, toen ik het herlas. En opeens herinnerde ik mijn onderzoek dat ik ooit startte naar stilgeboortes en miskramen in de vroege Middeleeuwen en rol van de (katholieke) kerk. Na flink zoeken vond ik ALLE informatie terug. Ik vond zelfs een korte opzet van de verhaallijn voor een nieuw boek. 

Vaarwel writersblock? Het begint erop te lijken

Vandaag ben ik aan de slag gegaan in mijn werkboek.[6] Het heeft veel ruimte om te brainstormen over ideeën, setting- en scènesjablonen, een verhaalstructuursjabloon en nog veel meer. Eigenlijk hoef ik het alleen maar in te vullen omdat ik alles al op papier had staan. Er moet nog veel gebeuren, vooral op het terrein van onderzoek maar daar ga ik mee aan de slag. Vaarwel writersblock? Het begint erop te lijken.

Info over (verwerking) miskraam en/of stilgeboorte

Omdat ik over een miskraam en de verwerking daarvan zal schrijven is mijn vraag: heb je iets te delen? Ik weet dat het gevoelig ligt maar misschien heb je een boekentip of een artikel. 

༻✦༺ 　༻✧༺　༻✦༺

[1] Aliventures, Ali Luke helpt graag de liefde voor schrijven te (her)ontdekken.
[2] No Fear, door Mirjam Schippers

[3] Speciaal vraaggesprek Juul & ik

[4] 3 redenen waarom ik vertaal

[5] Porcellio uit Prattenburg, werd heel veel keer gelezen

[6] The Novel Planner Workboek, door Kylie Day

Ik doe mee met de Linkparty van Huisvlijt. Jij ook?

Top 3 boeken

De eerste opdracht, in mijn werkboek van The Writing Kylie deel ik in dit blogbericht. Doe je mee? Deel ook jouw top 3 boeken.

Noem je 3 favoriete boeken 

Boeken die je het meest zijn bijgebleven. Ik ben benieuwd. Welk boek heb je keer op keer gelezen. Welk boek zou je nog een keer willen lezen? 

Mijn top 3 boeken (vanaf mijn jeugd)

1. Te mogen leven, Johanna-Ruth Dobschiner
2. Rumoer rond de Duiventil, Jenny Slegers-Kwakkel
3. Hun geheim, Sanne van Havelte

Waarom juist deze boeken?

Te mogen leven heb ik als hoorspel gehoord. Toen ik het boek las, kon ik niet meer stoppen. Ik las tot in de nacht door. Dat was de eerste keer dat ik 's-nachts las, als tiener. Het verhaal raakte me. 

Rumoer rond de Duiventil raakte me vooral door de vijandschap en het vooroordeel van een Nederlands meisje tegenover een Duits jongen, net na de oorlog.

Hun geheim ja, dat geheim natuurlijk!

Dit zijn boeken die ik ruim voor de eeuwwisseling las (2000). 😊

Nu jouw top 3!

3 redenen waarom ik Night Preacher vertaal

Ik verzamel al ruim 4 jaar informatie over anabaptisten: naslagwerk, boeken, artikelen, video's. Qua Nederlandse jeugdboeken vond ik alleen het boek van Mireille de Geus: de andere weg. In het Engels is er meer te koop. Ik kocht een paar kinderboeken en Night Preacher is er één van.

Het is echt een goed boek. Dit verhaal zal kinderen helpen de vervolging van de ondergrondse kerk te begrijpen. Het is een positief verhaal over trouw zijn aan God en Bijbelse waarheid, ook al is iedereen tegen je. Review Jeff

Waar gaat Night Preacher over?

Night Preacher gaat over Bettje en Jan, de kinderen van Menno Simons. Hun vader was eerst een katholieke priester. Door het lezen en studeren in de Bijbel, begon hij dingen anders te zien. Hij werd een doperse prediker en dat was tegen de wetten van die tijd. Menno's prediking moest 's nachts in het geheim gebeuren. 

Ik vertaal Night Preacher (voor eigen gebruik)

Hieronder een klein stukje 

De achterdeur piepte. Bettje hoorde haar vader een vroege bezoeker verwelkomen in de studeerkamer. Ze herkende de hoge, krakende stem van de oude Lukas Lambert en glimlachte. Vader hield van praten maar als de oude Luk as aan het woord was moest vader zich stil houden uit beleefdheid.

"Nou Menno, je mag Jan Claes wel bedanken dat hij ervoor zorgde dat je boeken in de juiste handen vielen", hoorde ze de oude man zeggen. Laat eens zien - waren het niet honderden exemplaren die hij in Antwerpen drukte? Tijdens de bijeenkomst gisteravond zei iemand dat er in Holland al tweehonderd verkocht zijn, de meeste hier in Amsterdam. Mijn neef heeft er eentje.” De stem van de oude man werd zachter van genegenheid. "Hij draagt het overal met zich mee." Bettje hoorde vaders verschrikte uitroep.

3 redenen waarom ik Night Preacher vertaal:

1. omdat ik een goed verhaal nodig heb om me in een bepaalde historische setting te brengen (voorbereiding van een Young Adult roman over de anabaptisten);
2. omdat ik Night Preacher een goed verhaal vind om te vertalen. Niet te lang;
3. omdat ik er een betere schrijver van word in mijn eigen taal.

Irene Aprile schreef : Being a translator makes you a better writer

"Wanneer je een buitenlandse tekst in je eigen taal wilt vertalen, let je niet alleen op de letterlijke betekenis van de woorden, maar ook de toon, de sfeer, de nuances, de subtiliteiten. Dit betekent dat je dieper in je eigen taal duikt dan normaal. Uiteindelijk zal dit je helpen in je eigen schrijfwerk". 

Night Preacher vertalen met plezier
Dit waren de 3 redenen waarom ik met veel plezier Night Preacher vertaal. Ik wilde wel dat ik het zelf geschreven had! 

📚 Andere boeken van Louise A.Vernon

😍 Heb jij boeken (movie links) over anabaptisten? Welkom!

Speciaal vraaggesprek Juul & ik

Juul stelt vragen

Maandag kwam Juul bij mij lang. Ik had haar een paar weken niet gezien en ze vroeg een beetje kortaf of ze wat vragen mocht stellen. Na een lichte aarzeling ging ik akkoord.

Juul: Ik voel me in de steek gelaten door jou. Geen teken van leven! Wat is er aan de hand
Ik: Sorry
Juul: Meer niet? Alleen sorry?
Ik: Elke keer als ik met jou bezig ben valt het me tegen.
Juul: Dus IK val tegen?
Ik: Nee, dat niet. Het is meer dat ik mezelf teveel in jou zie. En dat vind ik niet leuk. Jouw ADHD is mijn ADHD, snap je? 
Juul: Heb ik ADHD dan?
Ik: Ja, maar daar moet je alleen nog achter komen. 
Juul: Dus dat is de reden dat je me in dit oude huis hebt gezet? Ik moet erachter komen dat ik ADHD heb?
Ik: Eh ja. Dat was mijn bedoeling. 

Juul: OK. Maar die saaie tuinman dan? 
Ik: Je moet verliefd op hem worden.
Juul: Nooit van mijn  leven. Ik val niet op tuinmannen.
Ik: Ik denk ook niet dat ik je verliefd krijg.
Juul: Maak hem interessanter! Hij moet een geheim hebben.
Ik: Ik weet niet. Ik neig op dit moment meer de middeleeuwen.
Juul: Nee! Je gaat me toch niet niet inruilen voor zo'n raar stoffig figuur?
Ik: Zucht
Juul: Het is niet eerlijk. Denk na, weet je hoe gaaf het is om over mij te schrijven. 
Auteur: Ik weet niet of dat een goed idee is.
Juul: Geef me dan autisme in plaats van ADHD.
Auteur: 👀

Ontmoedigd uit elkaar

Ontmoedigd gingen we uit elkaar. Voordat Juul me verliet kreeg ik toestemming om dit vraaggesprek te plaatsen.

PUBERPANIEK

Ik was vrij jong toen ik mijn eerste paniekaanval kreeg. Daar dacht ik aan toen ik in de wachtkamer van de dokter zat en opnieuw die angst in mijn buik voelde. Gelukkig kan ik er nu, als volwassene, beter mee omgaan. Toen niet. Ik praatte er met niemand over. Ik begreep ook niet wat me overkwam.

PUBERPANIEK
In mijn nieuwe verhaal worstelt puber (Yuna) met paniek nadat ze iets heel ergs heeft meegemaakt.

 

JOUW PANIEKVERHAAL?
Daarom ben ik op zoek naar eerlijk verhalen over hyperventilatie, paniek en/of stressklachten. Wil je er iets over vertellen? Mag ik het verwerken in mijn boek? Zo ja, stuur me dan een berichtje. Maakt niet uit hoe je het allemaal opschrijft. Je kunt er het contactformulier gebruiken dat in de zijbalk van mijn blog staat.

• wat voelde je precies?
• hoe ontstond het eigenlijk.
• worstel je er nog steeds mee?
• zocht je ooit hulp?
• wat of wie hielp je?
• gebruikte je medicatie
• etc

 Ik kan alle informatie gebruiken.
 Ook boekentips 👌

Hoofdpersoon smeekt om hulp

Ik had vandaag de tandarts en de verwarmingsmonteur op het programma staan. En daar omheen wilde ik echt even wat schrijven. De monteur belde af en bij de tandarts stond ik zo weer buiten. Viel dat even mee!

Puberboek
Ik las vanmorgen wat oude word bestanden. Daar werd ik enthousiast van. Het was of de hoofpersoon om hulp smeekte. Ik ben er direct mee aan de slag gegaan. Bijschaven, dingen weghalen. Planning maken. Als ik dit doorzet, dan wordt het een dus een puberboek. Net als Nick & ik. Maar dan wel met een probleem dat mij ligt om over te schrijven.



Moet rijpen
De historische roman blijft trekken en ik neem me voor om door te gaan net het verzamelen van allerlei informatie en boeken over mijn interessegebied. Laten rijpen. Ik hink nog te veel op twee gedachten. Ik schrijf soms wat losse flarden op.

Misschien plaats ik die af en toe op mijn blog.

Geschiedenis is leuk

Ja, ik zit af en toe in mijn schrijfkamer. Maar er komen maar weinig letters op het scherm. Toch is het goed om na te denken over een onderwerp. Wat willen mensen graag lezen? En wat kan ik eigenlijk? Wat ligt me? Welk genre? Hoe verbeter ik mijn schrijfstijl?

Senta's bruidsvlucht
Ik zou graag nog eens willen schrijven over de tijd dat Europa gekerstend werd. Het blijft kriebelen, vooral na het lezen van de artikel over Karel de Grote vs Widukind in het magazine Alles over GESCHIEDENIS. Dan denk ik: hoe was het om een Frankisch meisje te zijn in die tijd? Of een Saksische jongen, die niets anders wil dan wraak, omdat zijn familieleden omkwamen door het zwaard van de Franken. Kan ik die twee bij elkaar brengen?

Geschiedenis is leuk
Ik denk echt dat geschiedenis leuk kan zijn voor iedereen! In ieder geval voor auteurs die van gebeurtenissen uit het verleden houden. Ik vind het echt zo mooi om een verhaal te weven om personen uit het verre verleden. Neem nou alleen het onderzoek! Ik heb daar zo van genoten tijdens het schrijven van Senta's bruidsvlucht!

Wie weet ...