Ik ben nergens mee bezig. Dat wilde ik even zeggen.
🙃
Er ligt hier geen plan. Geen project. Geen document dat steeds langer wordt. Ik heb ook beslist geen mapje aangemaakt met een naam die ik voorlopig voor mezelf houd. En ik zit al helemaal niet af en toe te denken: o help, dit zou zomaar iets kunnen worden.
Nee hoor.
Ik doe gewoon mijn gewone dingen. Beetje schrijven. Beetje schrappen. Nog iets schrappen. Een zin terugzetten die ik gisteren ook al had geschrapt. Volkomen doelloos allemaal.
Soms is het trouwens best prettig om ergens aan te werken zonder het meteen aan de hele wereld te vertellen. Dan hoeft het nog nergens heen. Het hoeft niet goed te zijn. Het hoeft zelfs nog niet te bestaan.
Ik kwam deze week een uitspraak tegen van een schrijver. Hij werkte jarenlang aan een verhaal dat maar niet wilde worden zoals hij het wilde. Hij gaf het verschillende keren op.
Toen iemand hem vroeg waarom hij er niet gewoon helemaal mee stopte, zei hij:
“Oh, I gave up on it more than once. I really didn’t think I wanted to go on with it. But somehow, it kept finding its way back to me.”Daar ga ik verder natuurlijk niets mee doen. 😇
