Prima Middag in Schrijfkamer

Vanmiddag heb ik wat leuks gedaan. Ik fleurde mijn blog op, want ik vond hem saai. En aangezien ik vanbinnen behoorlijk levendig ben, mocht mijn blog daar ook wel wat meer van laten zien. Dan hoef ik me tenminste niet steeds aan mijn eigen lay-out te ergeren. 

Dus: roestoranje, petrol en inktblauw. Minder romantisch, ietsje meer pit. Ik maakte het gedeelte waar ik schrijf ook breder. Dat leest fijner én ik kan weer grote foto's plaatsen. 

Wat is jouw lievelingskleur? 🎨

Ik luisterde vandaag ook naar een Engelstalige schrijfpodcast over scènes en overgangen: wat ze precies zijn, hoe ze werken en vooral hoe je ze kunt gebruiken om losse stukken tekst tot één verhaal te maken.

Een scène zet je op een concreet moment neer en daar gebeurt iets. Een overgang doet ander werk: die brengt je van het ene moment naar het andere en zorgt dat de lezer begrijpt waarom die stukken bij elkaar horen.

Dat soort schrijfdingen vind ik ontzettend leuk.

Prima middag. 😄

___

Ik doe deze week mee met de Huisvlijt Linkparty Week 41 van 2026

Sommige verhalen komen terug

Ik ben nergens mee bezig. Dat wilde ik even zeggen.

🙃

Er ligt hier geen plan. Geen project. Geen document dat steeds langer wordt. Ik heb ook beslist geen mapje aangemaakt met een naam die ik voorlopig voor mezelf houd. En ik zit al helemaal niet af en toe te denken: o help, dit zou zomaar iets kunnen worden.

Nee hoor.

Ik doe gewoon mijn gewone dingen. Beetje schrijven. Beetje schrappen. Nog iets schrappen. Een zin terugzetten die ik gisteren ook al had geschrapt. Volkomen doelloos allemaal.

Soms is het trouwens best prettig om ergens aan te werken zonder het meteen aan de hele wereld te vertellen. Dan hoeft het nog nergens heen. Het hoeft niet goed te zijn. Het hoeft zelfs nog niet te bestaan.

Ik kwam deze week een uitspraak tegen van een schrijver. Hij werkte jarenlang aan een verhaal dat maar niet wilde worden zoals hij het wilde. Hij gaf het verschillende keren op. 

Toen iemand hem vroeg waarom hij er niet gewoon helemaal mee stopte, zei hij: 

“Oh, I gave up on it more than once. I really didn’t think I wanted to go on with it. But somehow, it kept finding its way back to me.”

Daar ga ik verder natuurlijk niets mee doen. 😇

Schrijfideetjes weggewaaid

Ik klikte net mijn schrijfblog open om te kijken hoeveel ik dit jaar hier geschreven heb. Nou. Amper wat. En dat terwijl ik zóveel leuke ideeën had. Alles is weggewaaid met de wind, denk ik

 

Ik kijk door het raam van mijn schrijfkamer naar buiten. De toppen van de eiken wiegen heen en weer. Het waait flink. Wolken worden boller en boller... ook donkerder. Het ga zo weer regenen. 

Al mijn nieuwe schrijfideetjes: weggewaaid met de wind. Foetsie, het raam uit.

Ik vind het stom. Ook omdat niet schrijven me onzeker maakt. Geen boek schrijven trouwens ook. Terwijl ik heel goed weet: ik bén niet wat ik schrijf. Ik hoef geen boek te schrijven. 

Maar ik hou er zo van. Waar is die sprank van vroeger gebleven? Kwijtgeraakt tussen life events, ouder worden en het gebruik van AI. Geduld, geduld. Je vind je schrijfstem echt wel weer terug. Laat dat nou net mijn woord van het jaar zijn: geduld.

Zucht.
Tot later!