Dàt boek komt er niet — en dit is waarom

Ik heb het nu al een paar keer geprobeerd. Andere opzet, andere vorm, opnieuw beginnen. Eerst chronologisch. Hoofdstukken, een mooie lijn, begin, midden, eind. Je weet wel… een boek. Ik puzzelde en probeerde van alles.

Nou. Dat werd het dus niet.

Daarna een andere vorm. Nog erger. Elke keer als ik eraan schreef, werd ik down. Van de tekst en van mezelf. Dat je na een uur schrijven denkt: gefeliciteerd, je hebt zojuist al je energie succesvol omgezet in een dip.

Dus ik dacht: hoe kan dit nou? De inhoud ligt er. Tig blogs. Een heel jaar geschreven. Maar van het vormgeven komt geen bal terecht.

Vandaag viel het kwartje.

Tijdens het onderzoek, die blogs, het schrijven op Instagram... dat liep vanzelf. Onderzoeken, schrijven, posten, contact hebben met lezers… geen probleem. Het leefde. Het gaf energie.

Ergens daarna is het misgegaan in mijn hoofd.

Mensen die vroegen: wanneer komt je boek uit? Terwijl ik zocht naar een goed begin.
Opmerkingen dat ik meer moest uitleggen. Dat ik de waarheid “duidelijker” moet zeggen. Meer vuile was van de GerGem buiten moet hangen. 

Niet verkeerd bedoeld. Wel blijven hangen.

En nu zitten die stemmen dus in mijn hoofd. Alsof er iemand meekijkt over mijn schouder. En voor ik het wist veranderde mijn schrijven in een soort handleiding bij mijn eigen kerkelijke leven.

Geen wonder dat het niet meer werkt.

Dus bij deze, voor iedereen die zich afvraagt hoe het zit met dat boek:

Dàt boek... netjes, chronologisch, met een lijn... komt er niet.

Ook geen slimme constructie ervan.

Eerder een blogboek.

En hoe ik dat ga doen…

tja 🙂

---

❤️ Lees ook: Wat memoir-schrijven met mij doet

Gelinkt aan de Huisvlijt-Party van Nicole

Deze God is onze God

Zeven jaar geleden overleed mijn vader.

In de weken daarna schreef ik een blog... om woorden te geven aan wat er door mij heen ging. Laatst kwam ik hem weer tegen. Ik lees hem nu anders, maar de kern is hetzelfde. Daarom deel ik hem opnieuw, mèt een kleine aanvulling.

Dus daar gaan we… terug in de tijd ⏳

Deze God is onze God  - blogtitel van toen

Het is alweer twee weken geleden dat mijn vader overleed.
Hij is er echt niet meer. Niet hier… aan deze kant van het graf.

Er is één blog waarop hij ooit persoonlijk reageerde, omdat het hem raakte.
“Dat is het,” zei hij door de telefoon, “Wie Jezus heeft, die heeft genoeg.”

Uit mijn dagboek

Ik reed over een rustige weg op het platteland.

Aan mijn rechterhand stonden bomen vol bloesem langs de sloot.
Aan de andere kant zag ik kale stammen met stapels takken eronder. Mannen met helmen liepen rond bij een hoogwerker. Ze waren bezig de bomen te snoeien.

Zo is het ook in mijn leven, dacht ik. De één bloeit, de ander wordt gesnoeid. Maar ieder heeft zijn seizoen. En zelfs dat wat kaalgesnoeid lijkt, draagt toekomst in zich. De bloeier en de gesnoeide... beiden kunnen elkaar tot zegen zijn.

Voor alles is er een vastgestelde tijd,
en er is een tijd voor elk voornemen onder de hemel.
Een tijd om te huilen en een tijd om te lachen,
een tijd om te sterven en een tijd om te huppelen.
(Prediker 3)

Deze God

Mijn vader koos zelf een tekst voor boven zijn rouwkaart: “Want deze God is onze God, eeuwiglijk en altoos.” (Psalm 48)

Daarachter stond:
Hij zal ons geleiden tot de dood toe.

Ik schuil bij deze God. Zijn God, mijn God.

Hij is Degene die blijft als anderen weggaan.
Hij is gisteren en heden dezelfde. Tot in eeuwigheid.

Vanmorgen las ik een uitleg die daar mooi bij past:

Deze God is onze God. Hij zal onze Gids zijn, zelfs tot de dood toe.
De Heere houdt ons bij de rechterhand en leidt ons door Zijn raad.
Christus, de grote Herder van de kudde — voedt ons en leidt onze voeten
in de wegen van vrede, leven en redding.

Hij leidt niet alleen tot de rand van de doodsjordaan,
maar gaat mee door de diepe wateren,
en verlaat ons niet voordat Hij ons veilig aan de overkant heeft gebracht.
(Vrij naar John Gill)

Pijn en troost

Ik ben verdrietig. Maar het troost mij dat God bij mijn vader was in zijn laatste momenten.“Kostbaar is in de ogen van de HEERE de dood van Zijn gunstelingen.” (Psalm 116)

Ik geloof dat omdat Hij het zegt.
En ik aanbid deze God… onze God… die het onmogelijke mogelijk heeft gemaakt door onze Heere Jezus Christus.

Einde blog

Zeven jaar later

Er is iets dat ik toen nog niet wist. Pas later hoorde ik via via wat de tekst op de rouwkaart voor mijn vader persoonlijk had betekend… dat het hem juist ging om dat laatste: dat God hem zou geleiden tot de dood toe.

Dat was mij toen nooit verteld. En dat deed pijn. Ik had het zo graag willen weten. Het had mij toen bemoedigd. Toch is het goed zoals het gegaan is.

De woorden die mijn vader voor zijn rouwkaart koos, vonden zonder dat ik dit wist hun weg naar mijn hart, als de stem van mijn hemelse Vader.

Zijn God is mijn God.

Tot slot

Woorden doen ertoe. Dat merkte ik toen en dat zie ik nu nog.

Ik heb mijn dagboekje uit die tijd teruggevonden. Daarin beschreef ik de dagen na het overlijden van mijn vader. Dat hielp me bij de verwerking.

Over de dag van de begrafenis schreef ik:

“We gingen naar de kerk. Het was niet fijn daar. De dominee bracht een halve waarheid en schermde Jezus af voor zondaren. Op het graf zei hij nog naardere, ontactische dingen die het niet waard zijn om een plekje in mijn dagboek te hebben.”

Na zeven jaar weet ik nog precies wat hij zei. Het zijn woorden die het niet waard zijn om een plekje in deze blog te krijgen. Vorig jaar kon ik de dominee vergeven voor al de dingen die hij gezegd heeft. Lees daarover in deze blog: Ik vergaf de dominee

Wat gebleven is, is dit. Na al die jaren nog steeds:  Want deze God is onze God eeuwiglijk en altoos; Hij zal ons geleiden tot den dood toe.

---

Geschreven op vakantie – week 12, 2026 🌿

Een in memoriam in De Waarheidsvriend en een oud oordeel

Er stond een in memoriam van ds. W.J. Gorissen in De Waarheidvriend met een foto erbij. Zijn gezicht bleef me aankijken. Ik las zijn naam hardop en dacht: waar ken ik hem van? Heb ik hem ooit horen preken? Ooit gesproken?

Hij kwam me zo bekend voor.

Opgegroeid in de GerGem

Ik las verder. Opgegroeid in de Gereformeerde Gemeenten. Als jongen wilde hij dominee worden. Iemand zei tegen hem dat dat om bekering en roeping vroeg. Dat het niet zomaar kon. Mijn GerGem-oren horen bijna hoe dat gezegd werd.

Ik las ook over de preken die hem angstig maakten. Bang voor God. Voor de dood. Voor de hel. En over de overstap van zijn ouders naar een andere kerk. Hij was toen twaalf. Het artikel vertelt over zijn studie en dat hij later dominee werd. Zijn tweede gemeente: Voorthuizen.

Díe dominee!

Daar viel het kwartje.

Dit was die dominee.

Die uit Voorthuizen.
Hervormd.
Te licht.
Te evangelisch.
Gevaarlijke man

De woorden komen zonder moeite terug in mijn herinnering. Ik hoor ze zoals ze toen klonken. Wat me nu raakt, is niet alleen dát er zo over hem gesproken werd. Het is dat ik het zonder aarzeling aannam. Ik stelde geen vragen als kind. Ik geloofde het. Dominees in de Nederlands Hervormde Kerk? Te licht. Gevaarlijk voor je ziel. En wie wil zichzelf nu bedriegen voor de eeuwigheid door naar een verkeerde dominee te luisteren?

Ik heb ds. W.J. Gorissen nooit horen preken.
Ik heb hem nooit ontmoet.
Toch kende ik zijn naam.

Van vroeger…

… als die lichte dominee uit Voorthuizen.

Ja, ik leerde labelen vóórdat ik leerde luisteren. 

En ik voel iets wat ik vroeger niet voelde: Verdriet.

Niet alleen om deze broeder.
Maar om de sfeer waarin angst zo gewoon is.
Waar je niet alleen dominees leert labelen,

maar ook je mede gelovigen in de kerkbank.

En ja… misschien ook een beetje verdriet om mezelf.
Om hoe normaal het voelde. Dat is misschien het pijnlijkste: 

... dat het zo gewoon was.

Stukje reflectie

Nergens heb ik zoveel over anderen horen oordelen als in het bevindelijke deel van de Gereformeerde Gezindte waar ik zelf ben opgegroeid.

Voor wie dit leest en zich afvraagt: voel jij je schuldig omdat je zulke dingen als kind zomaar voor waar aannam? Nee. Een kind vertrouwt. Een kind neemt over wat “geestelijke” autoriteiten zeggen. Loyaliteit staat in dit geval niet gelijk aan schuld hebben aan.

Pas later leerde ik... door goed naar mijn vader te kijken (en zijn gesprekken met de buurman af te luisteren), dat veel van wat ik had aangenomen niet klopte. Hij nam me later zelfs mee naar “lichte dominees”. Maar ik ben wel gaan beseffen: kinderen luisteren niet alleen naar wat er gepreekt wordt. Ze luisteren ook naar wat er ná de preek gezegd wordt.

Ze horen namen. Ze pikken de toon op. Kijk maar naar mij: zo heb ik cum laude leren labelen. Ik doe het nooit hardop hoor. Maar in mijn hoofd zet ik soms nog steeds eerst een stapje achteruit voordat ik iemand vertrouw. Geen paniek 😅 ik ben in therapie bij mezelf. En ik geef mezelf een sticker voor elke keer dat ik eerst luister en mijn oude reflex even laat wachten

Naschrift.

Vandaag heb ik een preek van hem geluisterd. 

Van ds. W.J. Gorissen

Mijn broeder in de Heere.

De eerste die ik ooit van hem hoorde.

Het raakte me zo

Over: Ik ben met u, al de dagen... 

Grote troost

Ik zal het hem ooit zeggen ... aan de andere kant van de tijd