Vijftien minuten schrijfplezier

Ik klom vanmorgen twee trappen omhoog naar mijn schrijfkamer. Heb ik veel letters op papier gezet? Nou, nee. Een paar zinnen. Maar wat voelde dat goed!

Na een kwartiertje ging ik weer naar beneden. Met een kop koffie zocht ik een plekje in het zonnetje. Zonder telefoon, zonder boek. Gewoon lekker zitten in het zonnetje. Ik keek omhoog naar de eik. Zijn bladeren kleuren nog niet, maar ik zie hoe oud ze geworden zijn. Nog even...

Bonus: twee ideeën voor mijn schrijfwerk tijdens het niksen in de tuinstoel.

Inmiddels is de dag al weer bijna voorbij. Voordat ik ze vergeet, ga ik die twee ideeën nu opschrijven.Wat kan een mens toch blij worden van een kwartiertje schrijven.

Prima Middag in Schrijfkamer

Vanmiddag heb ik wat leuks gedaan. Ik fleurde mijn blog op, want ik vond hem saai. En aangezien ik vanbinnen behoorlijk levendig ben, mocht mijn blog daar ook wel wat meer van laten zien. Dan hoef ik me tenminste niet steeds aan mijn eigen lay-out te ergeren. 

Dus: roestoranje, petrol en inktblauw. Minder romantisch, ietsje meer pit. Ik maakte het gedeelte waar ik schrijf ook breder. Dat leest fijner én ik kan weer grote foto's plaatsen. 

Wat is jouw lievelingskleur? 🎨

Ik luisterde vandaag ook naar een Engelstalige schrijfpodcast over scènes en overgangen: wat ze precies zijn, hoe ze werken en vooral hoe je ze kunt gebruiken om losse stukken tekst tot één verhaal te maken.

Een scène zet je op een concreet moment neer en daar gebeurt iets. Een overgang doet ander werk: die brengt je van het ene moment naar het andere en zorgt dat de lezer begrijpt waarom die stukken bij elkaar horen.

Dat soort schrijfdingen vind ik ontzettend leuk.

Prima middag. 😄

___

Ik doe deze week mee met de Huisvlijt Linkparty Week 41 van 2026

Sommige verhalen komen terug

Ik ben nergens mee bezig. Dat wilde ik even zeggen.

🙃

Er ligt hier geen plan. Geen project. Geen document dat steeds langer wordt. Ik heb ook beslist geen mapje aangemaakt met een naam die ik voorlopig voor mezelf houd. En ik zit al helemaal niet af en toe te denken: o help, dit zou zomaar iets kunnen worden.

Nee hoor.

Ik doe gewoon mijn gewone dingen. Beetje schrijven. Beetje schrappen. Nog iets schrappen. Een zin terugzetten die ik gisteren ook al had geschrapt. Volkomen doelloos allemaal.

Soms is het trouwens best prettig om ergens aan te werken zonder het meteen aan de hele wereld te vertellen. Dan hoeft het nog nergens heen. Het hoeft niet goed te zijn. Het hoeft zelfs nog niet te bestaan.

Ik kwam deze week een uitspraak tegen van een schrijver. Hij werkte jarenlang aan een verhaal dat maar niet wilde worden zoals hij het wilde. Hij gaf het verschillende keren op. 

Toen iemand hem vroeg waarom hij er niet gewoon helemaal mee stopte, zei hij: 

“Oh, I gave up on it more than once. I really didn’t think I wanted to go on with it. But somehow, it kept finding its way back to me.”

Daar ga ik verder natuurlijk niets mee doen. 😇