Schrijfideetjes weggewaaid

Ik klikte net mijn schrijfblog open om te kijken hoeveel ik dit jaar hier geschreven heb. Nou. Amper wat. En dat terwijl ik zóveel leuke ideeën had. Alles is weggewaaid met de wind, denk ik

 

Ik kijk door het raam van mijn schrijfkamer naar buiten. De toppen van de eiken wiegen heen en weer. Het waait flink. Wolken worden boller en boller... ook donkerder. Het ga zo weer regenen. 

Al mijn nieuwe schrijfideetjes: weggewaaid met de wind. Foetsie, het raam uit.

Ik vind het stom. Ook omdat niet schrijven me onzeker maakt. Geen boek schrijven trouwens ook. Terwijl ik heel goed weet: ik bén niet wat ik schrijf. Ik hoef geen boek te schrijven. 

Maar ik hou er zo van. Waar is die sprank van vroeger gebleven? Kwijtgeraakt tussen life events, ouder worden en het gebruik van AI. Geduld, geduld. Je vind je schrijfstem echt wel weer terug. Laat dat nou net mijn woord van het jaar zijn: geduld.

Zucht.
Tot later!

Dag Instagram, dank je wel

Eind vorige week heb ik nu ook mijn Instagramaccount over mijn memoir zo goed als afgesloten.

Er komen geen nieuwe berichten meer. Ik neem geen nieuwe volgers meer aan en ik zal ook niet meer via dit account op berichten van anderen reageren. De deur is dicht, het licht is uit.

De berichten (en stories) over mijn jonge jaren in de Gereformeerde Gemeenten laat ik wel staan. Ze horen bij mijn verhaal en misschien heeft iemand er iets aan.

Jaaa, het account was belangrijk voor mij. Maar nu er geen memoir komt en ik het afrondde in mijn hoofd... rond ik het ook af op Instagram.

Mijn blog GerGem-meisje groeit wel. De oude stukjes van mijn besloten Instagramaccount verschijnen er automatisch. Zo blijft er één plek over.

Zelf ben ik intussen met andere dingen bezig.

Met onthaasten.
Vakantie vieren.
Bijkomen van moeilijke dingen.

Bloggen doe ik nog wel, ergens anders. Maar de zin om aan een nieuw verhaal te schrijven is een beetje verdwenen. De personages moeten dus voorlopig maar even geduld hebben.

Dagboekschrijven lukt wel. Daar hoef ik geen plot voor te bedenken en ook niet te weten hoe het afloopt.

Ik ben mijn liefde voor woorden niet kwijt; ik ben alleen nog niet klaar om aan een nieuw verhaal te beginnen.

Lees ook:

• De deur zachtjes dichtdoen
• Een open deur
• Dat boek komt er niet
• Schrijven zonder haast: een januari reflectie

Wat is iets kleins waar ik blij van word?

Ik ben een paar dagen op de Veluwe. Mijn gewone schrijfwerk ligt al een tijdje stil. Ik heb er geen zin in. 

Maar helemaal zonder verhalen ben ik ook weer niet.

Ik maak voor mezelf een klein prentenboekje over Stip. De plaatjes zitten al zo lang in mijn hoofd. Ik denk namelijk in beelden. En door steeds betere prompts te schrijven, probeer ik ze met AI zo te maken als ik ze voor me zie. De tekstjes schrijf ik zelf. Die zijn superkort.

Het is gewoon iets kleins waar ik vblij van word. Stip krijgt op dit moment meer voor elkaar dan al mijn serieuze schrijfplannen bij elkaar.

Ik vind het echt heel leuk om ermee bezig te zijn.