Dag Instagram, dank je wel

Eind vorige week heb ik nu ook mijn Instagramaccount over mijn memoir zo goed als afgesloten.

Er komen geen nieuwe berichten meer. Ik neem geen nieuwe volgers meer aan en ik zal ook niet meer via dit account op berichten van anderen reageren. De deur is dicht, het licht is uit.

De berichten (en stories) over mijn jonge jaren in de Gereformeerde Gemeenten laat ik wel staan. Ze horen bij mijn verhaal en misschien heeft iemand er iets aan.

Jaaa, het account was belangrijk voor mij. Maar nu er geen memoir komt en ik het afrondde in mijn hoofd... rond ik het ook af op Instagram.

Mijn blog GerGem-meisje groeit wel. De oude stukjes van mijn besloten Instagramaccount verschijnen er automatisch. Zo blijft er één plek over.

Zelf ben ik intussen met andere dingen bezig.

Met onthaasten.
Vakantie vieren.
Bijkomen van moeilijke dingen.

Bloggen doe ik nog wel, ergens anders. Maar de zin om aan een nieuw verhaal te schrijven is een beetje verdwenen. De personages moeten dus voorlopig maar even geduld hebben.

Dagboekschrijven lukt wel. Daar hoef ik geen plot voor te bedenken en ook niet te weten hoe het afloopt.

Ik ben mijn liefde voor woorden niet kwijt; ik ben alleen nog niet klaar om aan een nieuw verhaal te beginnen.

Lees ook:

• De deur zachtjes dichtdoen
• Een open deur
• Dat boek komt er niet
• Schrijven zonder haast: een januari reflectie

Wat is iets kleins waar ik blij van word?

Ik ben een paar dagen op de Veluwe. Mijn gewone schrijfwerk ligt al een tijdje stil. Ik heb er geen zin in. 

Maar helemaal zonder verhalen ben ik ook weer niet.

Ik maak voor mezelf een klein prentenboekje over Stip. De plaatjes zitten al zo lang in mijn hoofd. Ik denk namelijk in beelden. En door steeds betere prompts te schrijven, probeer ik ze met AI zo te maken als ik ze voor me zie. De tekstjes schrijf ik zelf. Die zijn superkort.

Het is gewoon iets kleins waar ik vblij van word. Stip krijgt op dit moment meer voor elkaar dan al mijn serieuze schrijfplannen bij elkaar.

Ik vind het echt heel leuk om ermee bezig te zijn.

Soms is er geen mooie slotzin

Heb ik te weinig schijfruimte in mijn brein, of gewoon te weinig schrijfruimte?

Ik denk dat mijn hoofd momenteel vooral aangeeft: opslag bijna vol.

Met de laatste van onze ouders in het hospice voelt alles net even anders. Het is niet eens dat ik in deze tijd zoveel doe. Het is vooral dat mijn hoofd met andere dingen bezig is: wachten, meeleven op de achtergrond, mijn man steunen (het is zijn moeder), herinneringen die langskomen, enzovoorts.

Daardoor is echt schrijven een flinke hobbel.
Mijn verhaal moet maar even wachten.

Wat nog wel lukt, is klein bloggen. Over een bloem langs het pad. Over rode lucht vanuit mijn schrijfkamer. Dus ik noteer ik hier voor mezelf dat mijn “echte” schrijfwerk voorlopig stilligt.

Ik zocht nog een lichtvoetige quote die bij dit stukje paste, maar ik vond er geen. Nou ja, geeft niks. Soms is er geen mooie slotzin.