Soms kom je, midden in je eigen verhaal, ineens dat van een ander tegen: Lachen door een waas van tranen van Aaltje Hendriks. Nadat ik er een artikel over had gelezen, kocht ik het.
Ik begon erin te lezen toen iedereen weg was. Onder mijn elektrische deken, kaarsje aan… het had iets gezelligs. Een stil moment voor mezelf. Maar al gauw verdween dat gevoel. Het verhaal slokte me op. De rust van dat moment maakte plaats voor iets anders. Iets donkers. Rauw.
Aaltjes jeugd kwam heel dichtbij. Niet als een verhaal van iemand anders, maar alsof het een gedeelte van mijn eigen jeugd raakte. Bij haar thuis zoveel anders dan bij mij thuis. Maar tegelijk herkenbaar genoeg om niet vreemd te zijn.
Wat zij beschrijft: de woorden, de sfeer.
Dat grote, dat zware. Ik kreeg het er koud van.
Een citaat van wat er op catechisatie gezegd werd:
“Kinderen, vandaag wil ik jullie een bijzonder ernstige waarschuwing meegeven. Wat ik nu ga zeggen, moeten jullie je leven lang onthouden. (…) Daarom wil ik jullie wijzen op het grote gevaar van de Gereformeerde Gemeente. In naam lijkt zij veel op die van ons. Maar begeef je niet onder hun gehoor. Want misschien zou je niet in de gaten hebben hoe gevaarlijk deze kerk is. Ik zeg jullie: het is de witte duivel. Ja, het is de witte duivel.”
Wat ik verbazingwekkend vind, is dat dit citaat over mijn toenmalige kerk gaat (de Gereformeerde Gemeente), terwijl ikzelf in mijn jeugd precies zulke woorden hoorde… over de Hervormde kerk, die natuurlijk weer lichter was dan onze GerGem.
---
Hieronder een foto van een willekeurig hoofdstuk uit het boek.
Dit boek pakt je, omdat het niet alleen laat zien wàt er gezegd wordt, maar ook hoe het kan landen bij een kind. Ik zag mezelf. Voelde hoe het voelde. Ooit.
Hoeveel jaar geleden?
Later in het boek merkte ik dat er iets verschoof bij haar thuis. Dat Aaltjes moeder zich behoedzaam iets losmaakte van de leer van de kerk en dichter bij de Bijbel ging leven. Niet met grote woorden, maar merkbaar, tussen de regels door.
Dat maak dit boek zo intrigerend voor mij
Ik heb het in één keer uitgelezen, omdat ik het niet weg kon leggen. Het verhaal van een meisje dat een zelfstandige vrouw wordt... door alles heen vastgehouden door haar hemelse Vader. Met een jeugd in een kerk die voor mij bijna hetzelfde voelt maar door haar thuissituatie toch zo anders dan die van mij.
PSAls ik andere memoirs lees, ga ik vaak vergelijken. Niet of ik het kan, maar of ik niet te voorzichtig ben. Moet ik meer vuile was buiten hangen dan ik nu doe?
Opvallend genoeg had ik daar bij dit boek veel minder last van. Terwijl het juist zo dicht bij mijn eigen verleden komt.
Dat komt door iets wat ik vorige week las van Charles Spurgeon:
“Als jij de piccolo moet bespelen, speel hem dan zo goed als je kunt; en wees niet jaloers op degene die de tuba bespeelt. Want God heeft jou precies die plaats gegeven.”
In een eerder blog schreef ik over twee andere boeken in ditzelfde genre en wat die met me deden:
Confetti en Refomeisje
---
Lachen door een waas van tranen,
.jpeg)
