De afgelopen weken merkte ik dat ik vastliep. Dat schreef ik vorige week in deze blog: Dat boek komt er niet
En dat is gek, want alles ligt er al. Twee jaar aan schrijven. Blogs, herinneringen, onderzoeksresultaten, samenvattingen. Het is er allemaal.
Als ik eerlijk ben, is er veel gebeurd sinds ik begon met het schrijven over mijn reformatorische jeugd. Ik deelde mijn verhalen via Instagram en via mijn blog. En wat daarop volgde, had ik niet verwacht.
Er kwamen reacties. Steeds meer volgers. En vooral: persoonlijke berichten. Appjes die soms zo openhartig waren dat ik me afvroeg: hoe kan het dat mensen me dit vertrouwen geven? Hoe durven ze zomaar hun hart te luchten?
Dat heb ik ontvangen als een kostbaar geschenk.
Na twee jaar schrijven en onderzoeken kwam ik op het punt waar ik eigenlijk wilde beginnen: het vormgeven van een echt boek. Eindelijk weer een boek op de markt zetten.
Maar zoals ik al schreef: het wilde niet lukken.
En toen begon ik me iets af te vragen: moet er eigenlijk wel een boek komen? Omdat ik opeens begon te zien wat er al was: een open deur…
Aan het begin van de maand dacht ik nog: een boek. Maar naarmate de maand vorderde, werd het duidelijker.
Nee.
Er hoeft geen boek te komen.
Wat er nu is, is genoeg.
Wat ik wel ga doen, is mijn geschreven herinneringen verzamelen. Al die stukjes die ik gedeeld heb op Instagram, mijn blogs ga ik ordenen, en een plek geven op een aparte blog. De berichten die hier staan, zullen één voor één verdwijnen en daar weer terugkomen.
De meeste zijn trouwens al weg.
Zo ontstaat er hier op deze blog weer ruimte om over andere dingen te schrijven. Het wordt dus geen boek, maar een plek. Open voor wie wil lezen, zonder drempel, zonder dat je iets hoeft te kopen.
Een vorm die beter bij mij past, dan een boek
