Of het schrijven van de afgelopen twee jaar me ook heling had gebracht.
Ik heb er even over nagedacht. Het is een goede vraag. Alleen het woord heling past niet helemaal bij wat ik ervaar.
Wat het onderzoeken me vooral heeft gebracht, is helderheid. Pas toen ik ging schrijven, zag ik hoe diep het zit. Niet één gebeurtenis, maar iets dat door generaties heen werkt. Een manier van denken en een vorm van prediking waarin veel werd gezegd dat niet bijbels was.
Niet meer verzachten
Dat inzicht maakt me eerlijker. Ik draai er niet meer omheen. Ik verzacht het niet meer. Ik schreef de vragensteller iets als dit, dat het voor mij niet als heling voelde, maar als ontdekken wat waar is. Dat ons echt onrecht is aangedaan; door echte mensen, door ambtsdragers. Dat verzacht ik niet meer.
Ik ben scherper geworden, omdat ik nu zie hoe funest die prediking voor mijn geloof is geweest, en ook voor dat van anderen. En wat betreft de plaatselijke Gereformeerde Gemeente in Veenendaal, die ons toentertijd op een nare manier in het nauw bracht: vroeger zei ik dat ze vast goede bedoelingen hadden met de boze woorden tegen ons en met de stille censuur. Dat ze het niet zo erg bedoelden. Ik verzachtte wat er gebeurde.
Nu laat ik het zijn wat het was.
Onrecht. Ze deden ons onrecht aan.
Geen kruidenthee-moment.
Degene aan wie ik hierover schreef, zei iets als... dat het ontdekken van de waarheid misschien juist wél iets met heling te maken heeft. Misschien als een voorstadium. Dat vond ik een rake gedachte. Voorstadium of niet, beslist geen soft kruidenthee-moment.
Het is trouwens niet zo dat ik dit nu voor het eerst verwerk. Ik ben ook niet tot een nieuwe conclusie gekomen, maar tot een andere kwalificatie van wat er gebeurde: wat ik lang als pijnlijk maar begrijpelijk kon zien, noem ik nu fout en schadelijk. En dat brengt een andere, nieuwe pijn met zich mee.
💖 Liesbeth van B, zo bedankt voor de vraag!
.jpeg)
.jpg)