Prima Middag in Schrijfkamer

Vanmiddag heb ik wat leuks gedaan. Ik fleurde mijn blog op, want ik vond hem saai. En aangezien ik vanbinnen behoorlijk levendig ben, mocht mijn blog daar ook wel wat meer van laten zien. Dan hoef ik me tenminste niet steeds aan mijn eigen lay-out te ergeren. 

Dus: roestoranje, petrol en inktblauw. Minder romantisch, ietsje meer pit. Ik maakte het gedeelte waar ik schrijf ook breder. Dat leest fijner én ik kan weer grote foto's plaatsen. 

Wat is jouw lievelingskleur? 🎨

Ik luisterde vandaag ook naar een Engelstalige schrijfpodcast over scènes en overgangen: wat ze precies zijn, hoe ze werken en vooral hoe je ze kunt gebruiken om losse stukken tekst tot één verhaal te maken.

Een scène zet je op een concreet moment neer en daar gebeurt iets. Een overgang doet ander werk: die brengt je van het ene moment naar het andere en zorgt dat de lezer begrijpt waarom die stukken bij elkaar horen.

Dat soort schrijfdingen vind ik ontzettend leuk.

Prima middag. 😄

___

Ik doe deze week mee met de Huisvlijt Linkparty Week 41 van 2026

Sommige verhalen komen terug

Ik ben nergens mee bezig. Dat wilde ik even zeggen.

🙃

Er ligt hier geen plan. Geen project. Geen document dat steeds langer wordt. Ik heb ook beslist geen mapje aangemaakt met een naam die ik voorlopig voor mezelf houd. En ik zit al helemaal niet af en toe te denken: o help, dit zou zomaar iets kunnen worden.

Nee hoor.

Ik doe gewoon mijn gewone dingen. Beetje schrijven. Beetje schrappen. Nog iets schrappen. Een zin terugzetten die ik gisteren ook al had geschrapt. Volkomen doelloos allemaal.

Soms is het trouwens best prettig om ergens aan te werken zonder het meteen aan de hele wereld te vertellen. Dan hoeft het nog nergens heen. Het hoeft niet goed te zijn. Het hoeft zelfs nog niet te bestaan.

Ik kwam deze week een uitspraak tegen van een schrijver. Hij werkte jarenlang aan een verhaal dat maar niet wilde worden zoals hij het wilde. Hij gaf het verschillende keren op. 

Toen iemand hem vroeg waarom hij er niet gewoon helemaal mee stopte, zei hij: 

“Oh, I gave up on it more than once. I really didn’t think I wanted to go on with it. But somehow, it kept finding its way back to me.”

Daar ga ik verder natuurlijk niets mee doen. 😇

Schrijfideetjes weggewaaid

Ik klikte net mijn schrijfblog open om te kijken hoeveel ik dit jaar hier geschreven heb. Nou. Amper wat. En dat terwijl ik zóveel leuke ideeën had. Alles is weggewaaid met de wind, denk ik

 

Ik kijk door het raam van mijn schrijfkamer naar buiten. De toppen van de eiken wiegen heen en weer. Het waait flink. Wolken worden boller en boller... ook donkerder. Het ga zo weer regenen. 

Al mijn nieuwe schrijfideetjes: weggewaaid met de wind. Foetsie, het raam uit.

Ik vind het stom. Ook omdat niet schrijven me onzeker maakt. Geen boek schrijven trouwens ook. Terwijl ik heel goed weet: ik bén niet wat ik schrijf. Ik hoef geen boek te schrijven. 

Maar ik hou er zo van. Waar is die sprank van vroeger gebleven? Kwijtgeraakt tussen life events, ouder worden en het gebruik van AI. Geduld, geduld. Je vind je schrijfstem echt wel weer terug. Laat dat nou net mijn woord van het jaar zijn: geduld.

Zucht.
Tot later!

Wat is iets kleins waar ik blij van word?

Ik ben een paar dagen op de Veluwe. Mijn gewone schrijfwerk ligt al een tijdje stil. Ik heb er geen zin in. 

Maar helemaal zonder verhalen ben ik ook weer niet.

Ik maak voor mezelf een klein prentenboekje over Stip. De plaatjes zitten al zo lang in mijn hoofd. Ik denk namelijk in beelden. En door steeds betere prompts te schrijven, probeer ik ze met AI zo te maken als ik ze voor me zie. De tekstjes schrijf ik zelf. Die zijn superkort.

Het is gewoon iets kleins waar ik blij van word. Stip krijgt op dit moment meer voor elkaar dan al mijn serieuze schrijfplannen bij elkaar.

Ik vind het echt heel leuk om ermee bezig te zijn.

Soms is er geen mooie slotzin

Heb ik te weinig schijfruimte in mijn brein, of gewoon te weinig schrijfruimte?

Ik denk dat mijn hoofd momenteel vooral aangeeft: opslag bijna vol.

Met de laatste van onze ouders in het hospice voelt alles net even anders. Het is niet eens dat ik in deze tijd zoveel doe. Het is vooral dat mijn hoofd met andere dingen bezig is: wachten, meeleven op de achtergrond, mijn man steunen (het is zijn moeder), herinneringen die langskomen, enzovoorts.

Daardoor is echt schrijven een flinke hobbel.
Mijn verhaal moet maar even wachten.

Wat nog wel lukt, is klein bloggen. Over een bloem langs het pad. Over rode lucht vanuit mijn schrijfkamer. Dus ik noteer ik hier voor mezelf dat mijn “echte” schrijfwerk voorlopig stilligt.

Ik zocht nog een lichtvoetige quote die bij dit stukje paste, maar ik vond er geen. Nou ja, geeft niks. Soms is er geen mooie slotzin. 

Wat een eigenwijs personage met mijn planning doet

Denk je dat je netjes een verhaal aan het uitdenken bent, blijkt het verhaal zelf iets anders van plan te zijn.

Ik had bedacht wie belangrijk was, waar de nadruk zou liggen en welke lijn ik ongeveer wilde volgen. Totdat één personage naar voren stapte en besliste dat zij het voor het zeggen had.

Dat is tegelijk irritant en leuk. Irritant, omdat mijn aantekeningen ineens niet meer kloppen. Leuk, omdat het verhaal een soort opfrisser krijgt.

Vandaag was ik dus een uurtje aan het schuiven, schrappen en luisteren naar wat dit persoontje te vertellen had. Laat ik me door haar overhalen? Wordt zij het dan toch? Misschien wel. Ze sleept meteen het hele verhaal mee: jongere lezers, andere toon, ander tempo, minder uitleg. 

Daar gaat mijn keurig uitgestippelde eerste planning.
Gezellig hoor 

😊

---

Ik doe mee met Nicoles Linkparty

Wat wol en vogeltjes met mijn schrijfproces te maken hebben

Vorige week kwam mijn wol binnen. Geen echt bolletje, maar gekaarde schapenwol. Zacht en roomwit met een papiertje eromheen: Gekaarde* wol, Swifter schaap, 20 gram.

Kijk hoe leuk! 

De wol kocht ik omdat ik deze grappige vogeltjes wil proberen na te maken. Die vogeltjes kwamen trouwens ook al via Vinted naar me toe. Helemaal uit Duitsland.

Of het gaat lukken, weet ik nog niet. Ik heb nog nooit zo’n vogeltje gemaakt. Misschien lijkt mijn eerste poging niet meer dan verdwaald plukje schapenwol met oogjes. Maar dat geeft niet. Ik weet niet eens of dit de juiste wol is voor mijn projectje

Voor mij hoort dit ook bij schrijven.

Soms moet je niet alleen over iemand nadenken. Soms moet je even doen wat diegene doet. Iets in je handen hebben. Voelen hoeveel geduld ervoor nodig is. Ontdekken wat ik vanachter mijn laptop niet had kunnen verzinnen.

🐑 Weet jij meer van wol, kaarden of vilten? Ik lees graag je tips in de reacties.

---

* Gekaarde wol is wol die alvast een beetje netjes is gemaakt. Uitgekamd en zacht genoeg om er iets van te vormen. Zoals vogeltjes. Tenminste, dat is het plan.

Terug in mijn schrijfwereld

Ik heb in de loop der jaren ontzettend veel gelezen over schrijven. Cursussen gedaan, mapjes vol aantekeningen gemaakt, lijstjes bijgehouden over spanningsbogen, personages, dialogen en weet ik veel wat nog meer.

Vorige week zocht ik nog naar een leuke schrijfcursus, maar ik merkte gelijk: eigenlijk heb ik er geen zin in. Komt dat door mijn leeftijd? Ik denk het niet hoor. Ik heb wel zin in een schrijfcursus maar niet in het gedoe met "insturen, feedback krijgen". Ik wil vooral kennis opdoen.

Wat ik nu veel leuker vind, is gewoon weer rondneuzen op Schrijven Online. Eigenlijk is dat misschien óók een schrijfcursus. Alleen losser. 

Ondertussen ben ik bezig met iets wat ik altijd doe als een nieuw verhaal ontstaat: zoeken naar een plaatje van mijn hoofdpersoon. Ik ben heel visueel ingesteld. Als ik iemand een beetje kan zien, komt het schrijven vaak vanzelf meer tot leven. Dus heb ik een nieuw bord op Pinterest aangemaakt.

En vanmorgen rondde ik karakterbeschrijving afgerond. ✏️
Happy mee.

Nieuw boekproject: Troostvogels voor Elin

De afgelopen dagen ben ik vooral aan het brainstormen voor een nieuw boekproject. Niet eens echt schrijven nog... meer zoeken, schuiven, notities maken en langzaam ontdekken wie mijn hoofdpersonen eigenlijk zijn. 

Vroeger interviewde ik mijn hoofdpersonen altijd. Dat ben ik nu weer aan het doen. 

Daardoor weet ik:

• wat Judith in haar jaszak bewaart,

• hoe Elin reageert als ze boos is,

• welke dingen ze expres niet zegt,

• en waarom Judith overal draadjes en halve vogeltjes laat slingeren.

Het grappige is dat bij mij een verhaal pas echt begint te leven zodra mijn personages onverwachte antwoorden gaan geven op de vragen die ik stel. Dan worden het langzaam echte mensen.

___

✏️ Benieuwd hoe ik mijn hoofdpersonen interview terwijl een verhaal ontstaat? Lees dan ook deze eerdere blog hierover: Je bent verliefd

Extra: Een personage interviewen