Ik klikte net mijn schrijfblog open om te kijken hoeveel ik dit jaar hier geschreven heb. Nou. Amper wat. En dat terwijl ik zóveel leuke ideeën had. Alles is weggewaaid met de wind, denk ik
Ik kijk door het raam van mijn schrijfkamer naar buiten. De toppen van de eiken wiegen heen en weer. Het waait flink. Wolken worden boller en boller... ook donkerder. Het ga zo weer regenen.
Al mijn nieuwe schrijfideetjes: weggewaaid met de wind. Foetsie, het raam uit.
Ik vind het stom. Ook omdat niet schrijven me onzeker maakt. Geen boek schrijven trouwens ook. Terwijl ik heel goed weet: ik bén niet wat ik schrijf. Ik hoef geen boek te schrijven.
Maar ik hou er zo van. Waar is die sprank van vroeger gebleven? Kwijtgeraakt tussen life events, ouder worden en het gebruik van AI. Geduld, geduld. Je vind je schrijfstem echt wel weer terug. Laat dat nou net mijn woord van het jaar zijn: geduld.
Zucht.Tot later!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Super dat je reageert! 😄