Eind vorige week heb ik nu ook mijn Instagramaccount over mijn memoir zo goed als afgesloten.
Er komen geen nieuwe berichten meer. Ik neem geen nieuwe volgers meer aan en ik zal ook niet meer via dit account op berichten van anderen reageren. De deur is dicht, het licht is uit.
De berichten (en stories) over mijn jonge jaren in de Gereformeerde Gemeenten laat ik wel staan. Ze horen bij mijn verhaal en misschien heeft iemand er iets aan.
Jaaa, het account was belangrijk voor mij. Maar nu er geen memoir komt en ik het afrondde in mijn hoofd... rond ik het ook af op Instagram.
Mijn blog GerGem-meisje groeit wel. De oude stukjes van mijn besloten Instagramaccount verschijnen er automatisch. Zo blijft er één plek over.
Zelf ben ik intussen met andere dingen bezig.
Met onthaasten.
Vakantie vieren.
Bijkomen van moeilijke dingen.
Bloggen doe ik nog wel, ergens anders. Maar de zin om aan een nieuw verhaal te schrijven is een beetje verdwenen. De personages moeten dus voorlopig maar even geduld hebben.
Dagboekschrijven lukt wel. Daar hoef ik geen plot voor te bedenken en ook niet te weten hoe het afloopt.
Ik ben mijn liefde voor woorden niet kwijt; ik ben alleen nog niet klaar om aan een nieuw verhaal te beginnen.
Lees ook:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Super dat je reageert! 😄