In mijn hoofd ben ik inmiddels bij hoofdstuk vijf. In werkelijkheid heb ik een woord vooraf geschreven en voorzichtig aan hoofdstuk één geroken.
Ambitie genoeg.
Tempo… minder. 😅
En eerlijk? Dat stoort me niet eens. Januari zat vol mooie, gewone, waardevolle momenten. Je ziet ze terug in mijn andere blogs.
- Frozen Moments - mijn fotoblog
- Beyond Precious - een post over geduld
Ik kan schrijven. Maar zodra ik denk: nu moet het, kan ik het gaspedaal niet vinden. Ik sla niet aan op mijn eigen innerlijke commando.
En ik ben geen racer. Als ik schrijf, bekijk ik het van alle kanten. Je weet wel: deze zin krijgt een duwtje, dat woord wordt gewogen op een goudschaaltje, of het gaat er weer uit. Traag als een slak.
Daar komt nog bij dat mijn onderwerp best aan de zware kant is. Ik heb al een paar keer pauze genomen. Adempauze in het bos. Dan wandel ik onder de bomen, kijk omhoog en zeg ik hardop tegen de grijze lucht: ik leef hier. Nu. Niet meer toen.
Mijn woord van het jaar is geduld.
Vooral met mezelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Super dat je reageert! 😄