Deze God is onze God

Zeven jaar geleden overleed mijn vader.

In de weken daarna schreef ik een blog... om woorden te geven aan wat er door mij heen ging. Laatst kwam ik hem weer tegen. Ik lees hem nu anders, maar de kern is hetzelfde. Daarom deel ik hem opnieuw, mèt een kleine aanvulling.

Dus daar gaan we… terug in de tijd ⏳

Deze God is onze God  - blogtitel van toen

Het is alweer twee weken geleden dat mijn vader overleed.
Hij is er echt niet meer. Niet hier… aan deze kant van het graf.

Er is één blog waarop hij ooit persoonlijk reageerde, omdat het hem raakte.
“Dat is het,” zei hij door de telefoon, “Wie Jezus heeft, die heeft genoeg.”

Uit mijn dagboek

Ik reed over een rustige weg op het platteland.

Aan mijn rechterhand stonden bomen vol bloesem langs de sloot.
Aan de andere kant zag ik kale stammen met stapels takken eronder. Mannen met helmen liepen rond bij een hoogwerker. Ze waren bezig de bomen te snoeien.

Zo is het ook in mijn leven, dacht ik. De één bloeit, de ander wordt gesnoeid. Maar ieder heeft zijn seizoen. En zelfs dat wat kaalgesnoeid lijkt, draagt toekomst in zich. De bloeier en de gesnoeide... beiden kunnen elkaar tot zegen zijn.

Voor alles is er een vastgestelde tijd,
en er is een tijd voor elk voornemen onder de hemel.
Een tijd om te huilen en een tijd om te lachen,
een tijd om te sterven en een tijd om te huppelen.
(Prediker 3)

Deze God

Mijn vader koos zelf een tekst voor boven zijn rouwkaart: “Want deze God is onze God, eeuwiglijk en altoos.” (Psalm 48)

Daarachter stond:
Hij zal ons geleiden tot de dood toe.

Ik schuil bij deze God. Zijn God, mijn God.

Hij is Degene die blijft als anderen weggaan.
Hij is gisteren en heden dezelfde. Tot in eeuwigheid.

Vanmorgen las ik een uitleg die daar mooi bij past:

Deze God is onze God. Hij zal onze Gids zijn, zelfs tot de dood toe.
De Heere houdt ons bij de rechterhand en leidt ons door Zijn raad.
Christus, de grote Herder van de kudde — voedt ons en leidt onze voeten
in de wegen van vrede, leven en redding.

Hij leidt niet alleen tot de rand van de doodsjordaan,
maar gaat mee door de diepe wateren,
en verlaat ons niet voordat Hij ons veilig aan de overkant heeft gebracht.
(Vrij naar John Gill)

Pijn en troost

Ik ben verdrietig. Maar het troost mij dat God bij mijn vader was in zijn laatste momenten.“Kostbaar is in de ogen van de HEERE de dood van Zijn gunstelingen.” (Psalm 116)

Ik geloof dat omdat Hij het zegt.
En ik aanbid deze God… onze God… die het onmogelijke mogelijk heeft gemaakt door onze Heere Jezus Christus.

Einde blog: Deze God is onze God

Zeven jaar later

Er is iets dat ik toen nog niet wist. Ik hoorde pas later, via via, wat de tekst op de rouwkaart voor mijn vader persoonlijk had betekend… dat het hem juist ging om dat laatste: dat God hem zou geleiden tot de dood toe.

Dat was mij toen niet verteld. En dat deed pijn. Ik had het zo graag willen weten. Het had mij vast bemoedigd in het verdriet. Toch is het goed zoals het gegaan is.

De woorden die mijn vader voor zijn rouwkaart koos, vonden zonder dat ik dit wist hun weg naar mijn hart, als de stem van mijn hemelse Vader. Zijn God is mijn God.

Tot slot

Woorden doen ertoe. Dat merkte ik toen en dat zie ik nu nog. Ik heb mijn dagboekje uit die tijd teruggevonden. Daarin beschreef ik de dagen na het overlijden van mijn vader. Dat hielp me bij de verwerking.

Over de dag van de begrafenis schreef ik:

“We gingen naar de kerk. Het was niet fijn daar. De dominee bracht een halve waarheid en schermde Jezus af voor zondaren. Op het graf zei hij nog naardere, ontactische dingen die het niet waard zijn om een plekje in mijn dagboek te hebben.”

Na zeven jaar weet ik nog precies wat hij zei. Het zijn woorden die het niet waard zijn om een plekje in deze blog te krijgen. Vorig jaar kon ik de dominee vergeven voor al de dingen die hij gezegd heeft. Lees daarover in deze blog: Ik vergaf de dominee

Wat gebleven is, is dit. Na al die jaren nog steeds:  Want deze God is onze God eeuwiglijk en altoos; Hij zal ons geleiden tot den dood toe.

---

Geschreven op vakantie – week 12, 2026 🌿