Ik was de enige op de begraafplaats. Tot mijn verrassing gebeurde er iets wat mij niet eerder is overkomen. Ik kon al mijn oude pijn uitspreken. Hardop bij het graf van mijn ouders.
Wat de dominee ooit zei.
Zijn veroordeling, aan de rand van het graf.
Dat mijn vader geen kind van God zou zijn.
En de rest van zijn betoog.
Ik hief mijn gezicht op naar de hemel, naar mijn liefdevolle, heilige Vader, en vertelde Hem alles. De pijn. Het verdriet van jaren.
En ik huilde.
Opeens kreeg het onnoembare woorden.
Ik bad ook voor de dominee.
Ik vergaf hem in Jezus’ naam.
Het was een wonderlijk moment.
Niet gezocht,
wel gekregen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Super dat je reageert! 😄