Soms is er geen mooie slotzin

Heb ik te weinig schijfruimte in mijn brein, of gewoon te weinig schrijfruimte?

Ik denk dat mijn hoofd momenteel vooral aangeeft: opslag bijna vol.

Met de laatste van onze ouders in het hospice voelt alles net even anders. Het is niet eens dat ik in deze tijd zoveel doe. Het is vooral dat mijn hoofd met andere dingen bezig is: wachten, meeleven op de achtergrond, mijn man steunen (het is zijn moeder), herinneringen die langskomen, enzovoorts.

Daardoor is echt schrijven een flinke hobbel.
Mijn verhaal moet maar even wachten.

Wat nog wel lukt, is klein bloggen. Over een bloem langs het pad. Over rode lucht vanuit mijn schrijfkamer. Dus ik noteer ik hier voor mezelf dat mijn “echte” schrijfwerk voorlopig stilligt.

Ik zocht nog een lichtvoetige quote die bij dit stukje paste, maar ik vond er geen. Nou ja, geeft niks. Soms is er geen mooie slotzin.